Czułem, że muszę komuś o tym powiedzieć, bo inaczej bym zwariował
Pierwszy raz o tym, że mogę być gejem pomyślałem gdzieś w środku podstawówki. Wtedy byłem przerażony i nie chciałem tego. Zwłaszcza, że żyłem w bardzo homofobicznym środowisku jakim jest podwarszawska miejscowość pełna dewotek i bigotów z wypranymi mózgami.
Wchodziłem na strony internetowe i na tym się kończyło. Z czasem zacząłem „bawić” się z kolegą ale to wszystko mnie tak przeraziło, że przestałem.
Prawdę mówiąc to ciężko mi powiedzieć co pomogło zaakceptować mi moją orientację. Stało się to samo. W pewnym momencie zacząłem się zgadzać z tym i żyć na początku w totalnym ukryciu. Ujawniłem się bo czułem, że muszę. Czułem, że muszę komuś o tym powiedzieć bo inaczej bym zwariował. Jeżeli myślisz, że nigdy nikomu nie powiesz to się bardzo mylisz. Przyjdzie czas kiedy będzie to musiało z Ciebie wyjść.
Jako pierwsza dowiedziała się moja przyjaciółka „gejowski standard” potem reszta znajomych. Przyjęli to bardzo dobrze. Bez rewelki. Potem zdecydowałem się powiedzieć mojej matce i bratu. Matka przyjęła to spokojnie ale długo się z tym oswajała. Teraz jest już ok. Brat zareagował jak przyjaciel aczkolwiek jemu bałem się powiedzieć najbardziej. Myślałem, że jest homofobem a okazało się odwrotnie. Żałuję tylko, że nie powiedziałem matce jako pierwszej. Poważnie się zastanówcie nad tym. To nie jest proste ale uczucie ulgi i „odciążenia” jest nie do opisania.
Może być ciężko ale jak widzicie jak nie spotkałem się z negatywną reakcją… może miałem szczęście a może po prostu ludzie zmieniają się i zmieniają swoja poglądy gdy dowiadują się, że to może dotyczyć kogoś bliskiego…
