Zaproszenie do debaty
Łódzka Grupa Inicjatywna Kampanii Przeciw Homofobii zaprasza na debatę: Jak w szkole mówić o homoseksualności?, która odbędzie się 1 marca (poniedziałek), o godzinie 18:30 w kawiarnio-księgarni Mała Litera (ul. Nawrot 7).

Gośćmi spotkania będą: Agnieszka Misiak (psycholożka), Marta Konarzewska (nauczycielka), Dariusz Chętkowski (nauczyciel), dr Inga Kuźma (antropolożka), dr Krystyna Pietrych (filolożka polska), Robert Biedroń (członek zarządu KPH).

Punktem wyjścia w dyskusji będzie pojawienie w ostatnim czasie się na polskim rynku wydawniczym książek dla dzieci: Z Tango jest nas troje(P. Parnell, J. Richardson) oraz Król i król (L. De Haan, S. Nijland).

Debatę poprowadzą: Piotr Płacek oraz Ewelina Niedzielska z Grupy Inicjatywnej KPH Łódź.

Debatę otwierać  będzie pokaz filmu Twoja mama jest lesbijką.

Twoja mama jest lesbijką

Reżyseria: Anne Macksoud

Czas trwania: 27 minut

Rok produkcji: 1995

Jest to historia pastorki Jane Spahr, która opowiada o procesie akceptacji swojej homoseksualnej orientacji. W rozmowie uczestniczą jej siostra (bliźniaczka), rodzice, mąż i dzieci. Dokument ukazuje zmagania rodziny, która stara się zaakceptować fakt, że Jane jest lesbijką. Film jest fascynującym zapisem ewoluowania ich wyobrażeń o niej, jako o osobie homoseksualnej.

Król i król

Autor: Linda de Haan i Stern Nijland

Wydawnictwo: AdPublik, luty 2010

Na szczycie pewnej góry mieszkali królowa z królewiczem i nadworny kot. Królowa od wielu, wielu lat zasiadała na tronie i była już bardzo zmęczona tym rządzeniem. Aż któregoś poranka postanowiła, że jeszcze przed końcem lata uda się na emeryturę. Tak więc nadeszła najwyższa pora, aby książę się ożenił. Pojawia się wiele księżniczek, ale ku zaskoczeniu, to właśnie książę Wspaniały przypada do gustu synowi królowej.

Holenderska bajka dla dzieci przetłumaczona na kilkanaście języków. Była bestsellerem m.in. w Stanach Zjednoczonych, gdzie próbowano ją wycofać  z bibliotek szkolnych. Książka wzbudziła wiele dyskusji na temat tolerancji i różnorodności.

Z Tango jest nas troje

Autor: Peter Parnell, Justin Richardson

Wydawnictwo: AdPublik, wrzesień 2009

Opowiadanie napisane przez Peter’a Parnell’a oraz Justin’a Richardson’a z ilustracjami Henry’ego Cole’a oparte jest na prawdziwej historii Roy’a i Silo, dwóch pingwinów maskowych z nowojorskiego ZOO, które przez sześć lat żyły w stałym, homoseksualnym związku.
Roy i Silo podpatrują, że inne pingwinie pary wysiadują jajka, z których wykluwają się małe pingwiniątka. Zaczynają więc wysiadywać kamień, który przypomina im jajko. Gdy zauważają to opiekunowie pingwinów, podrzucają im prawdziwe jajko, które na przemian wysiadywać zaczynają Roy i Silo. Wykluwa się w końcu z niego Tango, mała córeczka homoseksualnej pary pingwinów.
Książka otrzymała wiele nagród i nominacji, m. in. od Amerykańskiego Towarzystwa Bibliotekarzy, Amerykańskiego Towarzystwa Zapobiegania Przemocy wobec Zwierząt oraz Lambda Literary Award. Jest bestsellerem w wielu krajach.

Czytelnictwo: 2%

Nasza psychiczna tożsamość płciowa determinowana jest przez naszą płeć biologiczną oraz procesy wychowania i interakcji człowieka z otoczeniem społecznym.

Układ przekazanych nam chromosomów XY lub XX to plan genetyczny rozwoju płci danej jednostki. Plan stworzenia mężczyzny lub kobiety. Kiedy dziecko jest jeszcze w łonie matki, między 6-tym a 12-tym tygodniem życia płodowego budowane są według tego planu fundamenty płci psychicznej dziecka – określone struktury w jego mózgu. W wykonaniu genetycznego planu uczestniczą chemiczne przekaźniki informacji – hormony płciowe matki i płodu. Rozwijają się gonady, to znaczy gruczoły płciowe męskie (jadra) lub żeńskie (jajniki), które produkują komórki płciowe i hormony.

Określona obecność oraz proporcje wyprodukowanych przez własny organizm hormonów, w późniejszych okresach życia płodowego kształtuje i steruje rozwojem drugo- i trzeciorzędowych fizycznych cech płciowych. Dziecko rodzi się z ukształtowanymi (pierwszo- i drugorzędowymi) cechami płciowymi. Pobieżny ogląd drugorzędowych cech płciowych, posiadanie waginy lub penisa przez noworodka, stanowi jedyną w praktyce podstawę do określenia płci metrykalnej dziecka. Dziecko rodzi się jednak także z ukształtowanym już w znacznym stopniu mózgiem. Matki, które miały doświadczenia zarówno z synkami jak i córeczkami, doskonale wiedzą, że płeć dziecka przejawia się często już wraz z pierwszymi próbami nawiązania kontaktu z otoczeniem przez dziecko. Źródło płciowej tożsamości psychicznej zakodowane jest bowiem już jako pewna tendencja w psychice nowonarodzonego dziecka.

Dalszy rozwój płciowości danej osoby – bo przecież nie zakończył się on w dniu urodzenia – zależy od wykształconych w okresie prenatalnym cech fizycznych, systemu produkcji hormonów oraz – o czym często zapominamy – ukształtowanej już w znacznym stopniu płci mózgu. Na taki stan organizmu dziecka nakładają się po urodzeniu wszelkie mechanizmy oddziaływania otoczenia jak wychowanie i doświadczenia społeczne. Okres dojrzewania płciowego dziecka, będący kolejną fazą silnych oddziaływań hormonalnych i społecznych, przypieczętowuje w znacznej mierze stan psychicznej tożsamości płciowej dziecka.

Efektem całego cyklu rozwoju płciowości człowieka są jego ostateczne fizyczne cechy płciowe i stan psychologicznej tożsamości płciowej. To skomplikowany proces, przebiegający w zależności od wielu czynników. W dziewięćdziesięciu kilku procentach przypadków mamy w wyniku tego procesu do czynienia z osobą, którą możemy jednoznacznie określić jako kobietę lub jako mężczyznę, czyli osobą, która w zakresie płci postrzega siebie samą tak, jak postrzegana przez innych i jak ma zapisane w metryce.

W kilku procentach przypadków jest jednak inaczej. Coś nie zadziałało zgodnie ze standardowym procesem. No cóż! Takie są prawa życia, biologii. Nic nie jest stuprocentowe, nic nie jest na zawsze, nic nie jest zerojedynkowe.

Czytelnictwo: 2%

W toruńskiej KSIĄŻNICY

Z okazji czterolecia działalności stowarzyszenie postanowiło poszerzyć księgozbiór Książnicy Kopernikańskiej o wiele tytułów dotyczących życia osób LGBTQ. Wśród przekazanych książek znajdują się bardzo różnorodne pozycje: od historii homoseksualności (“Chrześcijaństwo, tolerancja społeczna i homoseksualność. Geje i lesbijki w Europie Zachodniej od początku ery chrześcijańskiej do końca XIV wieku” Johna Boswella), poprzez literaturę piękną (“Berek” Marcina Szczygła), biografie (“Waldorff. Ostatni baron Peerelu” Mariusza Urbanka), dzienniki(“Mój świat jest kobietą. Dziennik lesbijki” Magdaleny Okoniewskiej czy “Dzienniki” Jarosława Iwaszkiewicza), komiksy (“Mężczyzna przedmiot pożądania” Ralfa Königa), poradniki (“Radość seksu gejowskiego” Charlesa Silversteina) czy opracowania naukowe (“Krajowy System Monitorowania Równego Traktowania Kobiet i Mężczyzn”). Pełną i aktualną listę można znaleźć na stronie internetowej “Pracowni Różnorodności”: www.spr.org.pl

Czytelnictwo: 2%

W czwartek 25 lutego podczas „Wieczoru z kinem queer” ale kino! pokaże dwa filmy – dokument „Homoseksualna X muza” oraz niezwykły filmowy pamiętnik „Tarnation”. Gościem specjalnym wieczoru będzie Anna Laszuk, dziennikarka radia TOK FM, pisarka, redaktorka naczelna magazynu „Furia”. Opowie o korzeniach kina queer, na czym polega jego specyfika oraz dlaczego każdy z nas może być queer.

Kino queer związane jest z ruchem LGBT, oznaczającym wszystko, co łączy się z problematyką lesbijek, gejów, biseksualistów i osób transgenderycznych. To kino niepokorne, niezależne i zaangażowane. W sposób odważny podchodzi do problemu tożsamości, eksperymentuje z narracją i formą. Dokument„Homoseksualna X muza” (Fabulous! The Story of Queer Cinema), pierwsza pozycja wieczoru w ale kino!, to jedyny w swoim rodzaju przegląd kina queer – od filmów amatorskich, artystycznych, po wysokobudżetowe kino popularne („Tajemnica Brokeback Mountain”). W dokumencie wypowiadają się twórcy kinaqueer, wśród nich Todd Haynes, John Waters i Lisa Cholodenko.

Drugim filmem wieczoru będzie „Tarnation” - zdobywca Grand Prix na festiwalu Era Nowe Horyzonty. Nakręcony za 218 dolarów obraz to wyjątkowy pamiętnik, kolaż nagrań, zdjęć, fragmentów teledysków. Jego autor Jonathan Caouette traktuje film jako próbę spowiedzi, wykracza poza ramy tradycyjnie pojmowanego dokumentu. „To jest opowieść o wszystkich najważniejszych wątkach w życiu Caouette’a, w dużej mierze o jego rodzinie. Autor jest gejem, ale nie to jest w tym filmie najważniejsze. Pokazuje nam wszystko, całą swoją egzystencję. O to chodzi w kinie queer. Ono ma prowokować” – opowiada o filmie w „Kino Mówi” Anna Laszuk.

WIECZÓR Z KINEM QUEER W ALE KINO!:

czwartek, 25 lutego, od 20:10

godz. 20.10

Homoseksualna X muza (Fabulous! The Story of Queer Cinema)

dokumentalny, USA, 2006, reż. Lisa Ades, Lesli Klainberg, wystepują Ang Lee, Gus Van Sant, John Waters, Andy Warhol

W filmie można obejrzeć fragmenty „Tajemnicy Brokeback Mountain” Anga Lee, „Mala noche” Gusa Van Santa, „Nie czas na łzy” Kimberly Peirce, „Paryż płonie” Jennie Livingston, czy „Pożegnalnych spojrzeń” Billa Sherwooda.

godz. 21.55

Tarnation (Tarnation)

dokumentalny, USA, 2003, reż. Jonathan Caouette, wyk. Jonathan Caouette, Renee Leblanc, Adolph Davis, Rosemary Davis

Czytelnictwo: 2%

Już 25 lutego zaczynamy cykl CZWARTKÓW LGBT.

Czwartki będą rozgrzewką przed EuroFilm Festiwal, który odbędzie się w dniach 2 – 18 lipca br. EuroFilm Festiwal będzie częścią ogromnego wydarzenia kulturalno – rozrywkowego, jakim jest EuroPride 2010. Impreza, która po raz pierwszy zagości w Warszawie i Europie Wschodniej.

Podczas cyklu zaprezentujemy najlepsze światowe kino LGBT: lesbian, gay, bisexual, transgender. Filmy, które nigdy dotąd nie były pokazywane na dużym ekranie, albo były, ale tylko dla ograniczonej widowni.

Kinoteka, godz. 21.30, czwartki, bilety 18 zł.

Jako pierwszy pokażemy film „Tan Lines”.

Tan Lines

Historia przystojnego surfera – Midgeta Hollowsa, który całe dnie spędza na plaży, pokonując australijskie fale oceanu, wieczorami imprezuje ze swoimi przyjaciółmi. Kiedy pewnego dnia, poznaje brata jednego ze nich, w jego życiu zachodzi nieoczekiwana zmiana… Odkrywa swoje prawdziwe pragnienia i oddaje się w zakazany, przepełniony żądzą romans…

Film z fantastycznymi zdjęciami, australijskim słońcem i genialną muzyką w tle.

kategoria: GB

zwiastun filmu http://www.youtube.com/watch?v=4uO9S-dwNDc

reżyseria: Ed Aldridge

scenariusz: Ed Aldridge

zdjęcia: David Gacs

muzyka: The Mares

obsada: Jack Baxter – Midget Hollows, Lorena Arancibia – Betty Hollows, Jed Clarke – Dan Masters, Curtis Dickson – Paul, Harry Catterns – Dogboy, Joshua Bush – Dickhead, Lucy Minter – Alice McQuillan, Bob Nobel – Swifty

czas trwania: 96 min

produkcja: Australia 2006 r.

gatunek: Dramat, Obyczajowy

Repertuar na www.kinoteka.pl

Czytelnictwo: 2%

VICTIM // OFIARA
Środa, 24 lutego, godz. 19.00
Miejsce: Sala Teatralna Coconu, wejście do małej sali Coco

Pomimo iż w Wielkiej Brytanii w latach 60 homoseksualizm był karany, reżyser postanowił poruszyć ten kontrowersyjny temat i postawić geja w roli ofiary nietolerancji. Biret Gniazda popełnia samobójstwo w swojej celi. Był on zatrzymany ze względu na przywłaszczenie sobie pieniędzy należących do firmy dla której pracował. Jak się jednak okazuje pieniądze były mu potrzebne gdyż był szantażowany..

Czytelnictwo: 1%

Apples

Niestety brak pierwszego fragmentu pierwszego odcinka w języku angielskim, oto portugalska wersja

Czytelnictwo: 2%

Rozmowa z Jolą Robak, psychoterapeutką od 8 lat pracująca z osobami homoseksualnymi i ich rodzinami w Towarzystwie Pomocy Młodzieży w Warszawie

Kto to jest gej, lesbijka?

Gej albo lesbijka to ktoś, kto zakochuje się w osobie tej samej płci. A ponieważ się zakochuje, to chce się zbliżyć do osoby, która mu się podoba, chce z nią tworzyć związek i chce się z nią kochać. W świadomości społecznej gej to przede wszystkim ktoś, kto uprawia seks z innym mężczyzną, lesbijka – z inną kobietą. To uproszczenie. Wejście w relację seksualną jest wynikiem tego, że geje i lesbijki zakochują się i chcą być blisko osób tej samej płci, a nie odwrotnie. Geje i lesbijki nie wyobrażają sobie związku, a więc ani zakochania się, ani bliskości, ani seksu z osobą płci przeciwnej.
A co z takimi osobami, które przez lata żyły w związku heteroseksualnym, a potem nagle odkrywają, że tak naprawdę wolą żyć z kimś tej samej płci?
Albo są biseksualne i mają możliwość wchodzenia w związki zarówno z osobami tej samej płci, jak i przeciwnej, albo są to tzw. ukryci homoseksualiści. Ukryty gej czy ukryta lesbijka to osoba, która wie o swoich homoseksualnych skłonnościach, ale nie decyduje się na ich ujawnienie. Z różnych przyczyn – np. z obawy przed ostracyzmem społecznym, rozpadem rodziny etc. Może to być też taka osoba, która przez lata nie dopuszczała do siebie myśli, że jest homoseksualna. Wtedy jakiś bodziec: książka, film, czasem zakochanie sprawia, że dana osoba zdaje sobie sprawę ze swojego homoseksualizmu. Jedni decydują się wtedy zmienić swoje życie i mężczyzna wiąże się z innym mężczyzną, a kobieta z kobietą, inni nie.
Dziecko mówi rodzicom “Jestem gejem”, Jestem lesbijką”. Jak reagują rodzice?
To zależy od tego czy matka przypuszczała, że tak może być czy nie. Mówię matka, bo zdecydowana większość gejów i lesbijek mówi najpierw matce, a ojcu dużo później albo nawet nigdy. Jeśli matka się wcześniej domyślała, była przygotowana na to, co usłyszy, łatwiej jej zaakceptować swoje dziecko takie, jakie jest. W innym wypadku jest to dla niej ogromny szok. Przeżywa strach, smutek, złość, zwątpienie, rozczarowanie, przeżywa stratę – planów, marzeń, oczekiwań. Nie chce tego przyjąć do wiadomości. Chwyta się nadziei, że to zachcianka, kaprys, że minie z wiekiem. Dzieci są niecierpliwe i namawiają rodziców, żeby poszli do psychologa, rozmawiali z nimi, czytali książki na ten temat. A rodzice muszą mieć czas, muszą móc się wyżalić, wykrzyczeć. Z moich doświadczeń widzę, że zajmuje to wiele miesięcy.
Rodzice najczęściej pytają: Skąd on to wie? Skąd ona to wie? Skąd?
Jeśli on lub ona ma 19-20 lat to wie z doświadczenia, bo najczęściej ma już za sobą pierwsze relacje emocjonalne i kontakty seksualne i jedne ocenia jako “te, które mu się podobają”, a inne jako takie, w które za żadne skarby nie chce wchodzić. A jeśli dziecko jest młodsze i nie ma jeszcze doświadczeń seksualnych, to i tak wie, kto mu się podoba, kto ściąga jego wzrok, kto powoduje zamieszanie emocjonalne, podniecenie. Jego receptory nastawione są na tę samą płeć.
Matka mówi wtedy do córki: To chociaż spróbuj z chłopakiem…
A córka odpowiada: To ty spróbuj z dziewczyną. Taka zwykle jest reakcja dziecka. We mnie takie namawianie do próbowania budzi wątpliwości moralne. Czy w porządku jest pójście do łóżka z kimś, żeby sprawdzić czy ja mogę z tą płcią czy nie mogę? Młody człowiek naprawdę wie, kto mu się podoba: kto go odpycha, a kto go pociąga. Wie, jakie emocje budzi w nim czyjś widok, rozmowa, przelotny dotyk. Nie trzeba koniecznie chodzić do łóżka, żeby to sprawdzić.
Rodzice często pytają: gdzie popełniliśmy błąd? Gdzie popełnili?
Nigdzie. To, że syn jest gejem, a córka lesbijką nie jest winą rodziców.
Czy rodzice przychodzą wtedy do Pani z dzieckiem i mówią: Proszę je wyleczyć?
Często. Chociaż teraz rzadziej niż wcześniej.
Ale czy homoseksualizm się leczy?
Światowa Organizacja Zdrowia mówi, że się nie leczy. Tak samo Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne. Pojawiają się jednak od czasu od czasu w prasie doniesienia, że homoseksualizm jest skłonnością, którą można wyleczyć.
I co Pani na to?
Dla mnie jedynym wykładnikiem jest to, jak się czuje człowiek. Jeśli wie, że płeć przeciwna go nie pociąga, to nie ma sensu go przekonywać, że jest inaczej. Nie leczę z homoseksualizmu. Osoba homoseksualna może podjąć decyzję o nierealizowaniu swoich potrzeb seksualnych – wtedy często w snach i marzeniach towarzyszących masturbacji pojawiają się wątki homoseksualne. Ale to nie znaczy, że przestaje być osobą homoseksualną.

Czytelnictwo: 5%

Wszystkich zainteresowanych udziałem w projekcie artystycznym KCM zapraszamy
do udziału w castingu.

Data: 21 lutego 2010
Termin: 11.00 – 20.00
Miejsce: Nowy Teatr (sala prób, w podwórku) ul. Puławska 37, Warszawa

Pierwszym etapem projektu jest casting, podczas którego chcemy wybrać
uczestników warsztatów teatralnych.

Warsztaty prowadzone będą przez:

Reżyserkę teatralną – Annę Smolar
Aktora – Jacka Poniedziałka
Scenarzystę – Mikołaja Makowskiego

przy współpracy Adama Fidusiewicza.

Finalnym efektem naszych działań będzie spektakl teatralny dotykający tematu
miłości: homo, hetero, rodzicielskiej, każdej.

Pomysłodawcy planują prezentacje spektaklu w ramach EuroPride 2010 r.

Szukamy ludzi otwartych, w wieku od 16-35 lat, chcących spróbować swoich
umiejętności aktorskich.

Przyjdź do nas, możesz przygotować jakiś tekst, coś zaśpiewać, zatańczyć,
możesz z nami porozmawiać. Od Ciebie zależy jak chcesz przedstawić siebie.

Całe przedsięwzięcie ma charakter non – profit.

Swoje zgłoszenie ( imię i nazwisko, zdjęcie, wiek, telefon, @, kilka słów o
sobie ) prześlij na adres: wtkacem@gmail.com i czekaj na informację zwrotną.

Przekaż nasze zaproszenie również swoim znajomym.

Uwaga!

Preferujemy zgłoszenia od chłopaków, gdyż na obecną chwile, swoje przybycie
zapowiadają głównie dziewczyny, a projekt jest stereo płciowy !

Casting planujemy zakończyć o godz 20

W imieniu organizatorów
Mikołaj Makowski

Odwiedź nasz profil na facebook’u
http://www.facebook.com/profile.php?id=100000724361519

Czytelnictwo: 2%

Im dłużej podgrzewa się cukier, tym karmel staje się ciemniejszy – ze słonecznego przechodzi w złoto, mahoń, aż staje się brunatny i traci słodycz. Ale gorzkich chwil jest niewiele.

W salonie piękności w centrum Bejrutu idealnie podgrzany cukier odbija światło, ocieka słodyczą i ciepłem. Pięć kobiet wspiera swoje marzenia i dzieli troski. Jamale walczy o zachowanie młodości, Nisrine o godność w oczach przyszłego męża, Layale o miłość.

Rima w magicznym rytuale mycia włosów rozkochuje w sobie piękną kobietę. Woda jest ciepła, a dłonie łagodne; gra muzyka. To wystarczy, żeby się zapomnieć, poddać rozkoszy, żyć chwilą.

Recenzenci porównali obraz Nadine Labaki do najlepszych dzieł Almodovara. Wszyscy sądzili, że tylko on tak potrafi mówić o kobietach. Arabska muzyka, barwy Gauguina, dźwięk telefonu i maszyny do szycia, słońce, zapach lakieru do paznokci, karmelu i kawy, dotyk ciepłych dłoni. Libańska debiutantka pokazała klasę nie tylko jako reżyser, ale stworzyła też świetną kreację aktorską, grając pełną temperamentu Layalę – właścicielkę salonu piękności.
Fascynujący obraz, idąc za radą bohaterki filmu, należy potraktować na równi z życiem i melonem – trzeba rozkroić, żeby zobaczyć jaki jest w środku!

„Karmel“, Francja/ Liban, 2007,
reżyseria Nadine Labaki,
dystrybucja w Polsce: Gutek Film

Czytelnictwo: 1%