Homoseksualizm.org.pl

Zaproszenie do debaty
Łódzka Grupa Inicjatywna Kampanii Przeciw Homofobii zaprasza na debatę: Jak w szkole mówić o homoseksualności?, która odbędzie się 1 marca (poniedziałek), o godzinie 18:30 w kawiarnio-księgarni Mała Litera (ul. Nawrot 7).

Gośćmi spotkania będą: Agnieszka Misiak (psycholożka), Marta Konarzewska (nauczycielka), Dariusz Chętkowski (nauczyciel), dr Inga Kuźma (antropolożka), dr Krystyna Pietrych (filolożka polska), Robert Biedroń (członek zarządu KPH).

Punktem wyjścia w dyskusji będzie pojawienie w ostatnim czasie się na polskim rynku wydawniczym książek dla dzieci: Z Tango jest nas troje(P. Parnell, J. Richardson) oraz Król i król (L. De Haan, S. Nijland).

Debatę poprowadzą: Piotr Płacek oraz Ewelina Niedzielska z Grupy Inicjatywnej KPH Łódź.

Debatę otwierać  będzie pokaz filmu Twoja mama jest lesbijką.

Twoja mama jest lesbijką

Reżyseria: Anne Macksoud

Czas trwania: 27 minut

Rok produkcji: 1995

Jest to historia pastorki Jane Spahr, która opowiada o procesie akceptacji swojej homoseksualnej orientacji. W rozmowie uczestniczą jej siostra (bliźniaczka), rodzice, mąż i dzieci. Dokument ukazuje zmagania rodziny, która stara się zaakceptować fakt, że Jane jest lesbijką. Film jest fascynującym zapisem ewoluowania ich wyobrażeń o niej, jako o osobie homoseksualnej.

Król i król

Autor: Linda de Haan i Stern Nijland

Wydawnictwo: AdPublik, luty 2010

Na szczycie pewnej góry mieszkali królowa z królewiczem i nadworny kot. Królowa od wielu, wielu lat zasiadała na tronie i była już bardzo zmęczona tym rządzeniem. Aż któregoś poranka postanowiła, że jeszcze przed końcem lata uda się na emeryturę. Tak więc nadeszła najwyższa pora, aby książę się ożenił. Pojawia się wiele księżniczek, ale ku zaskoczeniu, to właśnie książę Wspaniały przypada do gustu synowi królowej.

Holenderska bajka dla dzieci przetłumaczona na kilkanaście języków. Była bestsellerem m.in. w Stanach Zjednoczonych, gdzie próbowano ją wycofać  z bibliotek szkolnych. Książka wzbudziła wiele dyskusji na temat tolerancji i różnorodności.

Z Tango jest nas troje

Autor: Peter Parnell, Justin Richardson

Wydawnictwo: AdPublik, wrzesień 2009

Opowiadanie napisane przez Peter’a Parnell’a oraz Justin’a Richardson’a z ilustracjami Henry’ego Cole’a oparte jest na prawdziwej historii Roy’a i Silo, dwóch pingwinów maskowych z nowojorskiego ZOO, które przez sześć lat żyły w stałym, homoseksualnym związku.
Roy i Silo podpatrują, że inne pingwinie pary wysiadują jajka, z których wykluwają się małe pingwiniątka. Zaczynają więc wysiadywać kamień, który przypomina im jajko. Gdy zauważają to opiekunowie pingwinów, podrzucają im prawdziwe jajko, które na przemian wysiadywać zaczynają Roy i Silo. Wykluwa się w końcu z niego Tango, mała córeczka homoseksualnej pary pingwinów.
Książka otrzymała wiele nagród i nominacji, m. in. od Amerykańskiego Towarzystwa Bibliotekarzy, Amerykańskiego Towarzystwa Zapobiegania Przemocy wobec Zwierząt oraz Lambda Literary Award. Jest bestsellerem w wielu krajach.

Nasza psychiczna tożsamość płciowa determinowana jest przez naszą płeć biologiczną oraz procesy wychowania i interakcji człowieka z otoczeniem społecznym.

Układ przekazanych nam chromosomów XY lub XX to plan genetyczny rozwoju płci danej jednostki. Plan stworzenia mężczyzny lub kobiety. Kiedy dziecko jest jeszcze w łonie matki, między 6-tym a 12-tym tygodniem życia płodowego budowane są według tego planu fundamenty płci psychicznej dziecka – określone struktury w jego mózgu. W wykonaniu genetycznego planu uczestniczą chemiczne przekaźniki informacji – hormony płciowe matki i płodu. Rozwijają się gonady, to znaczy gruczoły płciowe męskie (jadra) lub żeńskie (jajniki), które produkują komórki płciowe i hormony.

Określona obecność oraz proporcje wyprodukowanych przez własny organizm hormonów, w późniejszych okresach życia płodowego kształtuje i steruje rozwojem drugo- i trzeciorzędowych fizycznych cech płciowych. Dziecko rodzi się z ukształtowanymi (pierwszo- i drugorzędowymi) cechami płciowymi. Pobieżny ogląd drugorzędowych cech płciowych, posiadanie waginy lub penisa przez noworodka, stanowi jedyną w praktyce podstawę do określenia płci metrykalnej dziecka. Dziecko rodzi się jednak także z ukształtowanym już w znacznym stopniu mózgiem. Matki, które miały doświadczenia zarówno z synkami jak i córeczkami, doskonale wiedzą, że płeć dziecka przejawia się często już wraz z pierwszymi próbami nawiązania kontaktu z otoczeniem przez dziecko. Źródło płciowej tożsamości psychicznej zakodowane jest bowiem już jako pewna tendencja w psychice nowonarodzonego dziecka.

Dalszy rozwój płciowości danej osoby – bo przecież nie zakończył się on w dniu urodzenia – zależy od wykształconych w okresie prenatalnym cech fizycznych, systemu produkcji hormonów oraz – o czym często zapominamy – ukształtowanej już w znacznym stopniu płci mózgu. Na taki stan organizmu dziecka nakładają się po urodzeniu wszelkie mechanizmy oddziaływania otoczenia jak wychowanie i doświadczenia społeczne. Okres dojrzewania płciowego dziecka, będący kolejną fazą silnych oddziaływań hormonalnych i społecznych, przypieczętowuje w znacznej mierze stan psychicznej tożsamości płciowej dziecka.

Efektem całego cyklu rozwoju płciowości człowieka są jego ostateczne fizyczne cechy płciowe i stan psychologicznej tożsamości płciowej. To skomplikowany proces, przebiegający w zależności od wielu czynników. W dziewięćdziesięciu kilku procentach przypadków mamy w wyniku tego procesu do czynienia z osobą, którą możemy jednoznacznie określić jako kobietę lub jako mężczyznę, czyli osobą, która w zakresie płci postrzega siebie samą tak, jak postrzegana przez innych i jak ma zapisane w metryce.

W kilku procentach przypadków jest jednak inaczej. Coś nie zadziałało zgodnie ze standardowym procesem. No cóż! Takie są prawa życia, biologii. Nic nie jest stuprocentowe, nic nie jest na zawsze, nic nie jest zerojedynkowe.

W czwartek 25 lutego podczas „Wieczoru z kinem queer” ale kino! pokaże dwa filmy – dokument „Homoseksualna X muza” oraz niezwykły filmowy pamiętnik „Tarnation”. Gościem specjalnym wieczoru będzie Anna Laszuk, dziennikarka radia TOK FM, pisarka, redaktorka naczelna magazynu „Furia”. Opowie o korzeniach kina queer, na czym polega jego specyfika oraz dlaczego każdy z nas może być queer.

Kino queer związane jest z ruchem LGBT, oznaczającym wszystko, co łączy się z problematyką lesbijek, gejów, biseksualistów i osób transgenderycznych. To kino niepokorne, niezależne i zaangażowane. W sposób odważny podchodzi do problemu tożsamości, eksperymentuje z narracją i formą. Dokument„Homoseksualna X muza” (Fabulous! The Story of Queer Cinema), pierwsza pozycja wieczoru w ale kino!, to jedyny w swoim rodzaju przegląd kina queer – od filmów amatorskich, artystycznych, po wysokobudżetowe kino popularne („Tajemnica Brokeback Mountain”). W dokumencie wypowiadają się twórcy kinaqueer, wśród nich Todd Haynes, John Waters i Lisa Cholodenko.

Drugim filmem wieczoru będzie „Tarnation” - zdobywca Grand Prix na festiwalu Era Nowe Horyzonty. Nakręcony za 218 dolarów obraz to wyjątkowy pamiętnik, kolaż nagrań, zdjęć, fragmentów teledysków. Jego autor Jonathan Caouette traktuje film jako próbę spowiedzi, wykracza poza ramy tradycyjnie pojmowanego dokumentu. „To jest opowieść o wszystkich najważniejszych wątkach w życiu Caouette’a, w dużej mierze o jego rodzinie. Autor jest gejem, ale nie to jest w tym filmie najważniejsze. Pokazuje nam wszystko, całą swoją egzystencję. O to chodzi w kinie queer. Ono ma prowokować” – opowiada o filmie w „Kino Mówi” Anna Laszuk.

WIECZÓR Z KINEM QUEER W ALE KINO!:

czwartek, 25 lutego, od 20:10

godz. 20.10

Homoseksualna X muza (Fabulous! The Story of Queer Cinema)

dokumentalny, USA, 2006, reż. Lisa Ades, Lesli Klainberg, wystepują Ang Lee, Gus Van Sant, John Waters, Andy Warhol

W filmie można obejrzeć fragmenty „Tajemnicy Brokeback Mountain” Anga Lee, „Mala noche” Gusa Van Santa, „Nie czas na łzy” Kimberly Peirce, „Paryż płonie” Jennie Livingston, czy „Pożegnalnych spojrzeń” Billa Sherwooda.

godz. 21.55

Tarnation (Tarnation)

dokumentalny, USA, 2003, reż. Jonathan Caouette, wyk. Jonathan Caouette, Renee Leblanc, Adolph Davis, Rosemary Davis

Już 25 lutego zaczynamy cykl CZWARTKÓW LGBT.

Czwartki będą rozgrzewką przed EuroFilm Festiwal, który odbędzie się w dniach 2 – 18 lipca br. EuroFilm Festiwal będzie częścią ogromnego wydarzenia kulturalno – rozrywkowego, jakim jest EuroPride 2010. Impreza, która po raz pierwszy zagości w Warszawie i Europie Wschodniej.

Podczas cyklu zaprezentujemy najlepsze światowe kino LGBT: lesbian, gay, bisexual, transgender. Filmy, które nigdy dotąd nie były pokazywane na dużym ekranie, albo były, ale tylko dla ograniczonej widowni.

Kinoteka, godz. 21.30, czwartki, bilety 18 zł.

Jako pierwszy pokażemy film „Tan Lines”.

Tan Lines

Historia przystojnego surfera – Midgeta Hollowsa, który całe dnie spędza na plaży, pokonując australijskie fale oceanu, wieczorami imprezuje ze swoimi przyjaciółmi. Kiedy pewnego dnia, poznaje brata jednego ze nich, w jego życiu zachodzi nieoczekiwana zmiana… Odkrywa swoje prawdziwe pragnienia i oddaje się w zakazany, przepełniony żądzą romans…

Film z fantastycznymi zdjęciami, australijskim słońcem i genialną muzyką w tle.

kategoria: GB

zwiastun filmu http://www.youtube.com/watch?v=4uO9S-dwNDc

reżyseria: Ed Aldridge

scenariusz: Ed Aldridge

zdjęcia: David Gacs

muzyka: The Mares

obsada: Jack Baxter – Midget Hollows, Lorena Arancibia – Betty Hollows, Jed Clarke – Dan Masters, Curtis Dickson – Paul, Harry Catterns – Dogboy, Joshua Bush – Dickhead, Lucy Minter – Alice McQuillan, Bob Nobel – Swifty

czas trwania: 96 min

produkcja: Australia 2006 r.

gatunek: Dramat, Obyczajowy

Repertuar na www.kinoteka.pl

VICTIM // OFIARA
Środa, 24 lutego, godz. 19.00
Miejsce: Sala Teatralna Coconu, wejście do małej sali Coco

Pomimo iż w Wielkiej Brytanii w latach 60 homoseksualizm był karany, reżyser postanowił poruszyć ten kontrowersyjny temat i postawić geja w roli ofiary nietolerancji. Biret Gniazda popełnia samobójstwo w swojej celi. Był on zatrzymany ze względu na przywłaszczenie sobie pieniędzy należących do firmy dla której pracował. Jak się jednak okazuje pieniądze były mu potrzebne gdyż był szantażowany..

Apples

Niestety brak pierwszego fragmentu pierwszego odcinka w języku angielskim, oto portugalska wersja

Rozmowa z Jolą Robak, psychoterapeutką od 8 lat pracująca z osobami homoseksualnymi i ich rodzinami w Towarzystwie Pomocy Młodzieży w Warszawie

Kto to jest gej, lesbijka?

Gej albo lesbijka to ktoś, kto zakochuje się w osobie tej samej płci. A ponieważ się zakochuje, to chce się zbliżyć do osoby, która mu się podoba, chce z nią tworzyć związek i chce się z nią kochać. W świadomości społecznej gej to przede wszystkim ktoś, kto uprawia seks z innym mężczyzną, lesbijka – z inną kobietą. To uproszczenie. Wejście w relację seksualną jest wynikiem tego, że geje i lesbijki zakochują się i chcą być blisko osób tej samej płci, a nie odwrotnie. Geje i lesbijki nie wyobrażają sobie związku, a więc ani zakochania się, ani bliskości, ani seksu z osobą płci przeciwnej.
A co z takimi osobami, które przez lata żyły w związku heteroseksualnym, a potem nagle odkrywają, że tak naprawdę wolą żyć z kimś tej samej płci?
Albo są biseksualne i mają możliwość wchodzenia w związki zarówno z osobami tej samej płci, jak i przeciwnej, albo są to tzw. ukryci homoseksualiści. Ukryty gej czy ukryta lesbijka to osoba, która wie o swoich homoseksualnych skłonnościach, ale nie decyduje się na ich ujawnienie. Z różnych przyczyn – np. z obawy przed ostracyzmem społecznym, rozpadem rodziny etc. Może to być też taka osoba, która przez lata nie dopuszczała do siebie myśli, że jest homoseksualna. Wtedy jakiś bodziec: książka, film, czasem zakochanie sprawia, że dana osoba zdaje sobie sprawę ze swojego homoseksualizmu. Jedni decydują się wtedy zmienić swoje życie i mężczyzna wiąże się z innym mężczyzną, a kobieta z kobietą, inni nie.
Dziecko mówi rodzicom „Jestem gejem”, Jestem lesbijką”. Jak reagują rodzice?
To zależy od tego czy matka przypuszczała, że tak może być czy nie. Mówię matka, bo zdecydowana większość gejów i lesbijek mówi najpierw matce, a ojcu dużo później albo nawet nigdy. Jeśli matka się wcześniej domyślała, była przygotowana na to, co usłyszy, łatwiej jej zaakceptować swoje dziecko takie, jakie jest. W innym wypadku jest to dla niej ogromny szok. Przeżywa strach, smutek, złość, zwątpienie, rozczarowanie, przeżywa stratę – planów, marzeń, oczekiwań. Nie chce tego przyjąć do wiadomości. Chwyta się nadziei, że to zachcianka, kaprys, że minie z wiekiem. Dzieci są niecierpliwe i namawiają rodziców, żeby poszli do psychologa, rozmawiali z nimi, czytali książki na ten temat. A rodzice muszą mieć czas, muszą móc się wyżalić, wykrzyczeć. Z moich doświadczeń widzę, że zajmuje to wiele miesięcy.
Rodzice najczęściej pytają: Skąd on to wie? Skąd ona to wie? Skąd?
Jeśli on lub ona ma 19-20 lat to wie z doświadczenia, bo najczęściej ma już za sobą pierwsze relacje emocjonalne i kontakty seksualne i jedne ocenia jako „te, które mu się podobają”, a inne jako takie, w które za żadne skarby nie chce wchodzić. A jeśli dziecko jest młodsze i nie ma jeszcze doświadczeń seksualnych, to i tak wie, kto mu się podoba, kto ściąga jego wzrok, kto powoduje zamieszanie emocjonalne, podniecenie. Jego receptory nastawione są na tę samą płeć.
Matka mówi wtedy do córki: To chociaż spróbuj z chłopakiem…
A córka odpowiada: To ty spróbuj z dziewczyną. Taka zwykle jest reakcja dziecka. We mnie takie namawianie do próbowania budzi wątpliwości moralne. Czy w porządku jest pójście do łóżka z kimś, żeby sprawdzić czy ja mogę z tą płcią czy nie mogę? Młody człowiek naprawdę wie, kto mu się podoba: kto go odpycha, a kto go pociąga. Wie, jakie emocje budzi w nim czyjś widok, rozmowa, przelotny dotyk. Nie trzeba koniecznie chodzić do łóżka, żeby to sprawdzić.
Rodzice często pytają: gdzie popełniliśmy błąd? Gdzie popełnili?
Nigdzie. To, że syn jest gejem, a córka lesbijką nie jest winą rodziców.
Czy rodzice przychodzą wtedy do Pani z dzieckiem i mówią: Proszę je wyleczyć?
Często. Chociaż teraz rzadziej niż wcześniej.
Ale czy homoseksualizm się leczy?
Światowa Organizacja Zdrowia mówi, że się nie leczy. Tak samo Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne. Pojawiają się jednak od czasu od czasu w prasie doniesienia, że homoseksualizm jest skłonnością, którą można wyleczyć.
I co Pani na to?
Dla mnie jedynym wykładnikiem jest to, jak się czuje człowiek. Jeśli wie, że płeć przeciwna go nie pociąga, to nie ma sensu go przekonywać, że jest inaczej. Nie leczę z homoseksualizmu. Osoba homoseksualna może podjąć decyzję o nierealizowaniu swoich potrzeb seksualnych – wtedy często w snach i marzeniach towarzyszących masturbacji pojawiają się wątki homoseksualne. Ale to nie znaczy, że przestaje być osobą homoseksualną.

Wszystkich zainteresowanych udziałem w projekcie artystycznym KCM zapraszamy
do udziału w castingu.

Data: 21 lutego 2010
Termin: 11.00 – 20.00
Miejsce: Nowy Teatr (sala prób, w podwórku) ul. Puławska 37, Warszawa

Pierwszym etapem projektu jest casting, podczas którego chcemy wybrać
uczestników warsztatów teatralnych.

Warsztaty prowadzone będą przez:

Reżyserkę teatralną – Annę Smolar
Aktora – Jacka Poniedziałka
Scenarzystę – Mikołaja Makowskiego

przy współpracy Adama Fidusiewicza.

Finalnym efektem naszych działań będzie spektakl teatralny dotykający tematu
miłości: homo, hetero, rodzicielskiej, każdej.

Pomysłodawcy planują prezentacje spektaklu w ramach EuroPride 2010 r.

Szukamy ludzi otwartych, w wieku od 16-35 lat, chcących spróbować swoich
umiejętności aktorskich.

Przyjdź do nas, możesz przygotować jakiś tekst, coś zaśpiewać, zatańczyć,
możesz z nami porozmawiać. Od Ciebie zależy jak chcesz przedstawić siebie.

Całe przedsięwzięcie ma charakter non – profit.

Swoje zgłoszenie ( imię i nazwisko, zdjęcie, wiek, telefon, @, kilka słów o
sobie ) prześlij na adres: wtkacem@gmail.com i czekaj na informację zwrotną.

Przekaż nasze zaproszenie również swoim znajomym.

Uwaga!

Preferujemy zgłoszenia od chłopaków, gdyż na obecną chwile, swoje przybycie
zapowiadają głównie dziewczyny, a projekt jest stereo płciowy !

Casting planujemy zakończyć o godz 20

W imieniu organizatorów
Mikołaj Makowski

Odwiedź nasz profil na facebook’u
http://www.facebook.com/profile.php?id=100000724361519

Im dłużej podgrzewa się cukier, tym karmel staje się ciemniejszy – ze słonecznego przechodzi w złoto, mahoń, aż staje się brunatny i traci słodycz. Ale gorzkich chwil jest niewiele.

W salonie piękności w centrum Bejrutu idealnie podgrzany cukier odbija światło, ocieka słodyczą i ciepłem. Pięć kobiet wspiera swoje marzenia i dzieli troski. Jamale walczy o zachowanie młodości, Nisrine o godność w oczach przyszłego męża, Layale o miłość.

Rima w magicznym rytuale mycia włosów rozkochuje w sobie piękną kobietę. Woda jest ciepła, a dłonie łagodne; gra muzyka. To wystarczy, żeby się zapomnieć, poddać rozkoszy, żyć chwilą.

Recenzenci porównali obraz Nadine Labaki do najlepszych dzieł Almodovara. Wszyscy sądzili, że tylko on tak potrafi mówić o kobietach. Arabska muzyka, barwy Gauguina, dźwięk telefonu i maszyny do szycia, słońce, zapach lakieru do paznokci, karmelu i kawy, dotyk ciepłych dłoni. Libańska debiutantka pokazała klasę nie tylko jako reżyser, ale stworzyła też świetną kreację aktorską, grając pełną temperamentu Layalę – właścicielkę salonu piękności.
Fascynujący obraz, idąc za radą bohaterki filmu, należy potraktować na równi z życiem i melonem – trzeba rozkroić, żeby zobaczyć jaki jest w środku!

„Karmel“, Francja/ Liban, 2007,
reżyseria Nadine Labaki,
dystrybucja w Polsce: Gutek Film

O tym jak trudno mężczyznom dokonać coming outu wiemy wszyscy – gdyby było łatwiej wielu z nich by się wyoutowało. Dodatkowo, jeśli jest to osoba znana, bierze na swoje barki nie tylko prywatne życie, ale staje się ikoną ruchu – „powinna” wypełniać wizje aktywistów, jest wzorem dla odkrywających się gejów i lesbijek. Najtrudniej jednak jest tym, którzy najbardziej łamią społeczną heteronormatywność. Gej, to w oczach wielu, przegięta ciotka, która mówi piskliwym głosikiem i zachowuje się kobieco. Nie zajmuje się męskimi sportami: rajdami samochodowymi, piłką nożną, boksem czy.. rugby.

Gareth Thomas przeszedł typową drogę – ukrywanie się, białe małżeństwo, potem pierwsze wyznanie, potem kolejne, aż dotarł do najłatwiejszego i najtrudniejszego zarazem momentu: publicznego coming outu. Od tej chwili ludzie oglądający jego grę mogą zacząć się zastanawiać co robi w szatni z kolegami po meczu, czy jest aktywny czy pasywny oraz czy robił to ze swoją żoną. Mogą się nad tym zastanawiać, bo to normalne, że może nam to zaprzątać myśli, skoro jest „nienormalny”.
Wydaje mi się to jednak niską ceną w porównaniu do tego uczucia wolności, które osiągnął po coming oucie.

„Ukrywanie tego, kim naprawdę jestem, było bardzo trudne. Nie chcę, by kolejny młody człowiek, chcący grać w rugby ani żaden przerażony dzieciak nie musieli przechodzić przez to samo. Nie wiem, czy ten coming out sprawi, że moje życie będzie prostsze, ale jeśli może pomóc komuś innemu… jeśli dzięki temu, choć jeden chłopak postanowi podnieść słuchawkę i zadzwonić do telefonu zaufania, było warto.

(…) Nie ruszam z żadną kampanią, ale jestem dumny z tego, kim jestem. Mam poczucie, że w rugby osiągnąłem wszystko, co mogłem sobie wymarzyć i osiągnąłem to, będąc gejem. Chcę wysłać pozytywny komunikat innym gejom i lesbijkom, że ich też na to stać.”

fragment wywiadu z Dail Mail

W kraju nad Wisłą…

W Polsce trudno o jakikolwiek coming out. Mamy ledwie kilku aktorów i postaci telewizyjnych (z naciskiem na płeć męską), którzy odważyli się powiedzieć o sobie.
Chociaż, z drugiej strony, ktoś kto odnosi sukcesy w zawodach traktowany jest przez nasz naród jak półbóg. Wystarczy wspomnieć miłość do Adama Małysza, Otyli Jędrzejczak czy Jerzego Dudki.
Ale nie zapominajmy, że jednym z najgorszych przezwisk na boisku jest: „Ty pedale!”. Kibice bardzo często zieją homofobiczną nienawiścią – czy taka atmosfera zachęca do wyjścia z szafy?
No i ostatni aspekt – jak wiele gwiazd sportu z innych krajów się ujawniają i jaki jest tego efekt? Nie trzeba wspominać tureckiego piłkaża, który został wydalony z drużyny. Spójrzmy na tolerancyjne Stany, gdzie ze świecą szukać aktywnego piłkarza-geja.

Ten stan się zmieni za już kilka lat. W sport zaangażują się wtedy Ci, którzy w tej chwili są w szkołach i dokonują coming outu w wieku kilkunastu lat. Informacje o tym, że są homoseksualistami będą oczywiste dla kibiców i członków drużyny. Wtedy publiczny coming out nie będzie już potrzebny. Ich homoseksualna tożsamość będzie zespolona z tym, kim są.

Przegląd filmów Queer: 19-21 luty 2010 w Krakowie.

Kino lesbijek, gejów, osób bi, hetero i aseksualnych, zarówno transpłciowych jak i określających się w sposób tradycyjny, wszelkiego rodzaju osób nienormatywnych o nieortodoksyjnym podejściu do tożsamości płciowej i seksualnej zawita do Krakowa!

Tegoroczny repertuar przedstawia obrazy z całego świata, od pełnometrażowych dokumentów po eksperymenty formalne, od kina niemalże familijnego po produkcje niedwuznacznie obrazoburcze.

Przegląd ten przede wszystkim wskazuje, że nie istnieje jeden dopuszczalny rodzaj miłości – różnych dróg jest co najmniej milion. Jakie to drogi? Można się przekonać przychodząc na festiwal!

5 projekcji zbiera filmy w pięć bloków:

Program 1: Męskie sekrety

Współwięzień, kolekcjoner, prowadzący podwójne życie brat, sąsiad-podglądacz… Każdy z nich skrywa swój szczególny sekret i jest w stanie poświęcić  bardzo wiele, by się odsłonić i wprowadzić go w życie. [Zakazane - reż. Bartosz Paduch, Polska 2004; Heiko - reż. David Bonneville, Portugalia 2007; Cadillac Blues - reż. Mazen Khaled, Liban 2003; Własność - reż. Hervé Joseph Lebrun, Francja 2007]

Program 2: Queerowe ciała, queerowe spektakle

Trzy różne filmy dokumentalne, które mierzą się z powszechnymi poglądami na temat pożądania, dodając queerowe spojrzenie na obrazy ciała, performensy, reprezentacje rasowe oraz kobiecą seksualność. [Chubb Rubb: A Fat Cabaret - reż. Alexis Mitchell, Kanada 2006; Circus Geeks and Sideshow Freaks - Tori Foster & Alexis Mitchell, Kanada 2008; Smutek w tobie - reż. Michelle Mohabeer, Kanada/Tryinidad i Tobago, 2008]

Program 3: Opowieści spoza szafy

Od animowanych historii opowiedzianych w pierwszej osobie na zmaganiach z homofobicznym najlepszym przyjacielu kończąc. Młode kobiety i młodzi mężczyźni w tych trzech filmach reprezentują różne podejście do nieprzewidywalnego i zdradliwego procesu konfrontacji z własną seksualnością oraz ujawniania się przed przyjaciółmi i rodziną. [Poza szafą - reż. Christine Engel, Kanada 2009; Coming Out po polsku - reż. Sławomir Grunberg, USA 2008; Cyprian, ja i inni - reż. Jean-Baptiste Dumont, Belgia 2006]

Program 4: Queerowi pionierzy

Hołd złożony dwóm pionierom homoseksualnego ruchu w USA. Dzięki ich wizjonerskiemu zaangażowaniu w sprawy społeczności oraz olbrzymiej wytrwałości udało się przetrzeć szlak i wywalczyć wiele praw, przywilejów oraz możliwości prowadzenia upragnionego stylu życia dla społeczności LGBT w USA oraz wielu innych miejscach na świecie. [575 Castro St. - reż. Jenni Olson, U.S.A. 2008; Sex Positive - reż. Daryl Wein, U.S.A. 2008]

Program 5: Retrospektywa Claudii Morgado Escanilli

Urodzona w Santiago de Chile, Claudia Morgado Escanilla ukończyła studia w Concordia University w Montrealu w 1991 z odznaczeniem za znaczące dokonania filmowe. Od tamtej pory wyprodukowała, napisała scenariusze i wyreżyserowała ponad 10 filmów, które zdobyły międzynarodową sławę i nagrody na całym świecie, m.in. podczas berlińskich Teddy Awards w 1996 za swój film Unbound. Jej filmy były wyświetlane na takich dużych festiwalach, jak Berlinale, Sundance czy Festiwal w Toronto. W 2000 roku odbyła program rezydencjonalny dla reżysera w Canadian Film Centre, gdzie zrealizowała film Maritirio (Powierzchnia). Żyje i pracuje w Vancouver, zajmując się postprodukcją i nadzorem scenariuszy. Obecnie przygotowuje swój pierwszy film pełnometrażowy Patagonia. [Angustia - Kanada 1996; Niespętane / Unbound - Kanada 1995; Bez bikini / No Bikini - Kanada 2007; Smakuj mnie / Sabor a Mí - Kanada 1998]

Opisy poszczególnych filmów znajdują się na stronach Organizatorów:

Kampania Przeciw Homofobii Kraków: http://krakow.kph.org.pl/?p=164

A million different loves: www.myspace.com/amdllodz

19-21 LUTY 2010, Kino pod Baranami

Bilety tylko 10zł za seans (program)! Nie przegap!

Kampania Przeciw Homofobii Oddział Trójmiasto zwraca się z prośbą do
wszystkich tęczowych mieszkańców – obecnych i dawnych – Trójmiasta i Pomorza
o pomoc w odtworzeniu historii lesbijek, gejów i osób transgenderowych z
naszego regionu.

Pragniemy stworzyć Tęczowe Archiwum Trójmiasta – zebrać opowieści i napisać
historię, wydać publikację i narysować mapę naszej obecności w Trójmieście
oraz na Pomorzu. Chcielibyśmy zachować w pamięci losy innych ludzi,
podobnych do nas, którzy żyli, kochali się, tworzyli i pracowali w naszym
regionie.

Może posiadasz jakieś ciekawe wspomnienia dotyczące osób, miejsc i zdarzeń
z życia LGBT w Trójmieście i okolicach?

Czy zgromadziłeś w domu pamiątki związane z wydarzeniami ważnymi dla gejów,
lesbijek i osób transgenderowych z naszych okolic? Może posiadasz w swoim
biurku, na strychu albo w kartonie fotografie, plakaty, listy, broszury,
rekwizyty, bilety wstępu albo wszelkie inne przedmioty będące świadectwem
naszej obecności na Pomorzu?

Podziel się z nami! Chętnie wysłuchamy i utrwalimy Wasze historie – każdy
wywiad zostanie poddany autoryzacji, a na życzenie bohaterowie wypowiedzi
pozostaną anonimowi.

Spisane relacje zamierzamy opublikować w formie książkowej, a zebrane
pamiątki zaprezentować na wystawie.

Na życzenie ofiarodawcy możemy skopiować udostępnione dokumenty, a
przekazane pamiątki zwrócić po zakończeniu ekspozycji.

Skontaktuj się pod nr tel. 691508838 (spisywanie historii), 501250888
(pamiątki z życia społeczności LGBT) bądź napisz na adres:
trojmiasto.archiwum@kph.org.pl

Plan V

Ktoś kiedyś, w kilka chwil po urodzeniu, na podstawie pobieżnego oglądu, określił płeć dziecka jedną z dwóch nazw – dziewczynka lub chłopiec – zapisano to w jego dokumentach.
Tak rozpoczął się proces społecznego wdrukowywania w tożsamość tego człowieka stygmatu jego płci. Najczęściej okazuje się, że ten ktoś miał rację. Dziewięćdziesiąt kilka procent ludzi urodzonych z narządami płciowymi określonego rodzaju, utożsamia się potem (lub utożsamia w znacznym stopniu) z płcią jaką one znamionują. W kilku procentach przypadków bywa jednak inaczej.

Wywiad z Anną Grodzką – psychologiem klinicznym.

K.B. – Pani Aniu, czy Pani zdaniem płeć psychologiczna zawiera komponenty biologiczne, czy też jest to stereotypowe ujęcie męskości – kobiecości?

A.G. – Płeć psychiczna to część tożsamości psychicznej. Można powiedzieć także inaczej: tożsamość płciowa. Wszystko w człowieku wiąże się jakoś ze sferą jego materialnego, fizycznego istnienia. Płciowość człowieka to nie tylko stereotyp kulturowy i tożsamość psychiczna. Przejawia się ona także na płaszczyźnie procesów chemicznych i struktur anatomicznych. Można opisywać ją i analizować biorąc pod uwagę jej plan genetyczny (płeć chromosomalna), stan genitaliów (płeć genitalna), stan gonad (płeć gonadalna), procesy hormonalne (płeć hormonalna), drugorzędnych zewnętrznych cech płciowych, czy w końcu funkcjonalne i strukturalne cechy mózgu. To wszystko, przynajmniej teoretycznie, jest fizycznie obserwowalne i mierzalne. Całe nasze ciało, a w szczególności hormony i mózg wywierają na nas wpływ w toku całego naszego życia. Zwracam też uwagę, że wcale nie tak rzadko, jak się powszechnie uważa, istnieją osoby posiadające jednocześnie cechy biologiczne obu płci – osoby interseksualne (hermafrodyci). Na każdej biologicznej płaszczyźnie, na jakiej przejawia się płciowość, nie musi być ona binarna – zerojedynkowa. Bywa, że posiada się jakąś cechę płciową określoną tylko w mniejszym lub w większym stopniu, a nie stuprocentowo.

Nasza tożsamość psychiczna – poczucie własnego „ja” – formuje się w toku całego życia. Powstaje z jednej strony, na gruncie istniejących warunków biologicznych i podstaw emocjonalnych, czyli wszystkich predyspozycji, skłonności i zdolności, jakie są w danej chwili uwewnętrznione i zintegrowane w obszarze nas samych. Z drugiej strony na to, kim jesteśmy, nakładają się określone doświadczenia społeczne. Nie nakładają się one bez udziału tego, co już w nas istnieje. Doświadczenia i wpływy społeczne są zatem w jakiejś mierze przez nas filtrowane i cenzurowane. Tym filtrem są istniejące już w nas skłonności, preferencje, nabyta wiedza i wiążące się z nimi reakcje emocjonalne. Tożsamość, w tym tożsamość płciowa, to wynik (choć nie prosta suma) wszystkich tych wpływów. To wynik tego, co płynie z naszego wnętrza, z naszej biologii i uwewnętrznionych doświadczeń oraz oddziaływań płynących ze środowiska. Kształtowanie się tożsamości, to przebiegający nieprzerwanie w toku całego życia proces integracji i uwewnętrzniania (przyjmowania jako własne) nowych doświadczeń społecznych z doświadczeniami, które dana osoba włączyła już w obszar swojej tożsamości – w obszar własnego „ja”. Przy czym należy zauważyć, że nasze „ja” jest konstruktem względnie stabilnym i utrwala się wraz z wiekiem. Jest opoką nas samych. Nowe doświadczenia społeczne nie tak łatwo zmieniają podstawy naszej tożsamości. Czasem mówimy, że trudno coś robić (doświadczać) wbrew sobie. To właśnie o to chodzi. Trudno, a czasem wręcz niemożliwe, jest żyć wbrew własnej tożsamości, przeciwko własnemu „ja”. Najtrwalsze i najbardziej nie poddające się zmianom są nasze najwcześniejsze (wczesno-dziecięce i ukształtowane w okresie prenatalnym) skłonności i doświadczenia. To one przede wszystkim kształtują nasze predyspozycje, postawy i odczucia. One najmocniej związane są z naszymi biologicznymi podstawami. Biorąc nieustannie udział w filtrowaniu doświadczeń społecznych przyjmowanych w obszar własnego „ja” mają znaczny wpływ na kształtowanie się tożsamości.