Dr Cameron, pomyłkowo przez niektórych nazywany profesorem, pojawił się w Polsce tylko na kilka dni, a rozróby narobił, jakby co najmniej kilka miesięcy siedział.

paulcameron

Wyrzucony z APA (choć twierdzi, że sam odszedł), potępiany przez ASA i kilka innych organizacji zrzeszających naukowców, na marginesie dyskursu naukowego na świecie, w Polsce zrobił zawrotną karierę. Homofobowie wynoszą go na piedestał udowadniając, że powołuje się na fakty, które są niewygodne dla homoseksualistów. Środowisko LGBTQ rwie z głowy włosy w przerażeniu słuchając jego bredni. W kilku artykułach starałam się pokazać wam jak z metodologicznego punktu widzenia można obalić jego teorie, ale oczywiście jestem stroną w sprawie i nie jestem obiektywna.

Z jednej strony nie powinno się zapraszać do dyskusji o homoseksualizmie samych zainteresowanych, bo wiadomo, że nie są obiektywni i trudno też mówić pewne rzeczy, kiedy obok siedzi gej. Z drugiej jednak strony trochę głupio rozmawiać o gejach i lesbijkach i pomijać ich zdanie, szczególnie jeśli pojawią się ich przeciwnicy. I tak źle i tak niedobrze. Najlepszym rozwiązaniem jest zaproszenie bezstronnych ekspertów: księdza, psychologa i etyka. Gorzej, bo oni coraz rzadziej chcą przychodzić. I wracamy do punktu wyjścia. Zapraszanie zarówno geja jak i kogoś, kto go potępia mija się z celem bo się tylko pokłócą na ekranie i tyle z tego będzie. Co więc najlepiej robić? Nic. Zwyczajne nic. Nie robić debaty, a jedynie pokazać materiał wcześniej nakręcony. Można wtedy nagrać i geja, i księdza, i przeciwnika, i ministra, i lekarza i jeszcze zrobić przebitki z parady (jak nie z naszej to niemieckiej, przecież to bardzo podobne) – problem z głowy. Potem wytnie się to, co niewygodne i po problemie. Żadnych kłótni, żadnych problemów, że jesteśmy stronniczy. Materiał gotowy w trymiga, czyli więcej czasu na przerwę kawową.

Tylko jakoś tak.. potem nie wiadomo o co w tym wszystkim tym innym chodzi. Ale kogo to obchodzi?