kph trójmiasto

Kampania Przeciw Homofobii oddział Trójmiasto zaprasza 16 maja (niedziela) godz. 11:00 – 14:00,
Sopot,
ul. Bohaterów Monte Cassino, w okolicach Fontanny Rybaka.

17 maja 1990 Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) oficjalnie uznała, że homoseksualność nie jest schorzeniem psychicznym. Dlatego 17 maja
został ogłoszony w 2005 roku Międzynarodowym Dniem Walki z Homofobią (International Day Against Homophobia – IDAHO.

W Trójmieście będziemy go obchodzić już po raz trzeci.

Homofobia jest uprzedzeniem powszechnym, ale nabytym.
Nie jest nieunikniona – można ją pokonać.
Wszyscy możemy się od niej uwolnić, trzeba
tylko wreszcie powiedzieć: Stop homofobii!

Czy jestem homofobem/homofobką?

• jeśli oceniam i traktuję wrogo lesbijki i gejów tylko na podstawie tego, że są lesbijkami i gejami, osobami homoseksualnymi, a nie zwracam uwagi na to, jakimi są ludźmi – jestem homofobem;

• jeśli od otoczenia, w którym dorastałem i wychowywałem się, od mojej rodziny i kolegów, przejąłem niechęć wobec osób homoseksualnych – jestem homofobem;

• jeśli oceniam lesbijki i gejów na podstawie stereotypów, czyli tego, co się o nich mówi i co “wszyscy wiedzą” – jestem homofobem;

• jeśli lesbijki i geje budzą we mnie wstręt, niechęć, obrzydzenie, pobłażliwość, pogardę – jestem homofobem;

• jeżeli czuję się kimś od nich lepszym i patrzę na nich “z góry” – jestem homofobem;

• jeśli opowiadam dowcipy o “lesbach” i “pedałach” –jestem homofobem;

• jeśli moje odczucia w stosunku do lesbijek i gejów prowadzą do czynnych wystąpień przeciwko nim – jestem homofobem;

• jeśli wyzywam ich i poniżam w codziennym życiu (np. w szkole czy pracy) – jestem homofobem;

• jeśli ze względu na ich homoseksualizm gorzej traktuję osoby ode mnie
zależné (członków rodziny, podwładnych) – jestem homofobem;

• jeśli, wykorzystując piastowane stanowisko, zakazuję osobom homoseksualnym wystąpień publicznych lub je utrudniam – jestem homofobem;

• jeśli uważam się za osobę tolerancyjną, ale nie życzę sobie widzieć lesbijek i gejów w miejscach publicznych (radzę im: “róbcie
to w domu – po kryjomu”) – jestem homofobem;

• jeśli stosuję wobec nich przemoc fizyczną (np. biję) – jestem homofobem.

Muszę i mogę to zmienić!
Muszę to zmienić, bo:

• moja homofobia prowadzi do szerzenia nienawiści, przez co wszystkim żyje się gorzej – także mnie, bo raz zasiana nienawiść powraca i kiedyś ktoś może potraktować mnie tak, jak ja traktuję lesbijki
i gejów;

• jako homofob sprawiam ból i cierpienie, czasami osobom najbliższym, np. członkom własnej rodziny;

• moja homofobia oparta jest na niezgodnych z prawdą założeniach, ponieważ lesbijki i geje nie są tacy, jak mi się wydaje, dlatego jako homofob widzę zniekształcony obraz świata, źle oceniam
innych i siebie, homofobia jest ograniczeniem także dla mnie;

• przez moją homofobię pewna grupa ludzi nie może korzystać z praw, których posiadanie nie jest zależné od orientacji psychoseksualnej(np. prawa do godności, życia bez lęku czy swobody wypowiedzi) – to tak, jakby ktoś chciał mnie odebrać te prawa, bo np. mam
niebieskie oczy, ubieram się na zielono albo podobają mi się blond włosy.

Mogę to zmienić, bo:
• co prawda moja homofobia, jak każde uprzedzenie, jest oporna na zmianę (jeśli ktoś chce wpłynąć na moje poglądy, bronię się, denerwuję, zacinam, wpadam we wściekłość), ale nie jest niezniszczalna i mogę z nią walczyć;

• moja homofobia jest efektem życia w homofobicznym społeczeństwie, jest wyuczona – a więc mogę się jej “oduczyć”;

• moja homofobia wynika z niesłusznych przekonań, które uznałem za prawdę, więc najlepszym sposobem uwolnienia się od niej jest spojrzenie na lesbijki i gejów “świeżym okiem”, tak, żebym mógł dostrzec w nich nie tych groźnych obcych, ale przede wszystkim ludzi, tak samo różnych i podobnych jak wszyscy inni ludzie.

Kampania Przeciw Homofobii, oddział Trójmiasto
trojmiasto@​kph.​org.​pl