Nie jestem z tych, co lubią pisać w imieniu bliżej niezdefiniowanych grup – bo kimże są homoseksualiści? Czy to PO PROSTU osoby orientacji homoseksualnej? Czy może pytanie dotyczy tylko tych, co odważyli się na pierwsze kroki emancypacyjne? Abstrahując jednak od zbędnych dywagacji na ten temat, chciałbym jednoznacznie wyrazić moje obserwacje – homoseksualiści CHCĄ małżeństw homoseksualnych.
Mój artykuł nie ma zamiaru poruszać kwestii typowo prawnych – wszyscy bowiem wiemy, że polska konstytucja rezerwuje termin “małżeństwo” jedynie dla zaślubionych par różnopłciowych, dlatego na razie można nam mówić jedynie o innych formach rejestracji związków homoseksualnych. Osobiście uważam, że – pomijając faktyczne możliwości wprowadzenia zmian w konstytucji – nie są to dostatecznie dogodne rozwiązania. Oddzielne nazewnictwo dla związków hetero- i homoseksualnych ustanawia kolejne rozróżnienie i nierówne traktowanie tych zjawisk. Jest to jedynie “przyklepanie” problemu, rozwiązanie pośrednie. Oczywiście sytuacja według mnie jest na tyle nagląca, by porzucić zbędne rozdrabnianie się nad nomenklaturą, a podjąć walkę o to, co wywalczyć się da. Chodzi oczywiście o takie kwestie jak: dziedziczenie po partnerze, możliwość odwiedzania go w szpitalu i wiele innych. Są to – jak nadmieniłem – kwestie bardzo naglące bo regulujące wiele dramatycznych sytuacji życiowych.
Co więcej, osoby homoseksualne chcą nie tylko związków partnerskich, ale także i możliwości wychowywania dzieci. Wielu moich znajomych, którzy żyją w długoletnich związkach podejmowało ze mną temat posiadania dziecka. Jest on dla nich ważki. Musimy jednak pamiętać, że myśląc o tej kwestii nie wolno nam uważać ją za domenę przyszłości. Tęczowe rodziny posiadające dzieci – już istnieją (!), a muszą się z tym bardzo kryć. Taka sytuacja jest stresująca nie tylko dla matek, ojców, ale także dla dzieci – często okłamywanych dla ich własnego bezpieczeństwa.
Uważam, że zmiana zapisu w polskiej konstytucji stanie się kiedyś – za ileś lat – faktem. Musimy jedynie tylko o nią walczyć, starając się ów fakt – przyspieszyć.
carmill

Homoseksualizm jest zjawiskiem występującym w naturze tak powszechnie, że jest równie naturalny jak fakt, że niektóre koniczyny są czterolistne, a część osób piszę lewą ręką. Jednakże słowo “normalny” versus nienormalny jest używane do oceniania i wartościowania, ponieważ z punktu widzenia naukowego nie istnieje ani jedna osoba, która byłaby stuprocentowo normalna. Wiele osób ponadto czułaby się obrożnymi gdyby nazwano je nienormalnymi. Warto pamiętać, że nikt nie wystawia certyfikatu normalności. Dlatego jeśli zaczniemy używać argumentu normalności w celu obrażania innych osób, a także zbiorowego ich kategoryzowania i potępiania wtedy łatwo wyobrazić sobie tego konsekwencje. Osoby homoseksualne czują pociąg zarówno fizyczny jak i emocjonalny do osób tej samej płci. Oczywiście jak każdy człowiek mogą powstrzymać się stworzenia związku i życia seksualnego. Jednakże w ten sposób musiałyby zrezygnować z bardzo ważnej części życia. Osoby heteroseksualne, które są w związku i zakładają rodziny powinny rozumieć jak ona jest ważna. Dlatego nie należy się dziwić, że osoby homoseksualnie nie mają zamiaru rezygnować z tej części życia ze względu na przekonania religijne bądź ideologiczne innych. Jeśli jesteś osobą heteroseksualną, która uważa, że z jakiś etycznych przyczyn osoby homoseksualne mają zrezygnować z tworzenia związków i życia seksualnego to daj im dobry przykład, zrezygnuj z nich osobiście, chociaż nie musisz. A jeśli nie masz potrzeb tego typu być może oznacza to, że jesteś osobą aseksualną, jest to również zjawisko występujące w naturze.
Adi

Sprawa wydaje się o wiele bardziej złożona, niż mogłoby się wydawać. Kluczowe wydaje się tutaj rozróżnienie pomiędzy aktem homoseksualnym a homoseksualnością jako taką. W ust. 2357 i 2358 Katechizmu Kościoła Katolickiego homoseksualizm zostaje określony jako skłonność o niewiadomej genezie, niezależny od woli dotkniętego nią człowieka. ?Powinno się traktować je [osoby homoseksualne ? przyp. K.] z szacunkiem, współczuciem i delikatnością. Powinno się unikać wobec nich jakichkolwiek oznak niesłusznej dyskryminacji?, czytamy dalej (ust. 2358). Jednocześnie osoby o tej ?kondycji? zostają ?wezwane do czystości? (ust. 2359). ?Akt płciowy powinien mieć miejsce wyłącznie w małżeństwie? (ust. 2390), pomiędzy kobietą i mężczyzną (przepraszam ? ?mężczyzną i kobietą?); każdy stosunek poza małżeństwem jest kwalifikowany jako nierząd (ust. 2353). Homoseksualny seks jest podwójnym zagrożeniem, ponieważ ?jest równoznaczny z przekreśleniem bogatej symboliki i znaczenia, nie mówiąc już o celach i zamyśle Stwórcy co do rzeczywistości płci? (?List do biskupów Kościoła katolickiego o duszpasterstwie osób homoseksualnych? Kongregacji Nauki i Wiary, art. 7; do przeczytania na stronie Odwagi (http://www.odwaga.oaza.pl/pedefy/listdobiskup.pdf). Oficjalną odpowiedzią na pytanie o stosunek Kościoła do homoseksualizmu jest więc stwierdzenie, iż Kościół samej homoseksualności nie potępia, natomiast samą aktywność seksualną z osobą tej samej płci ? owszem. Jednak trzeba zaznaczyć, że jest Kościół instytucją zbyt dużą i podzieloną wewnętrznie, zbyt polityczną (nie-polityka nie istnieje, więc etyka też jest polityką), zbyt rozmaicie pojmowaną, by stanowisko to konkretnie określić. ?Kościołem? jest i Jan Paweł II, i Benedykt XVI, i Episkopat, i ksiądz proboszcz, i katecheta, i siostra z pobliskiego klasztoru, i rozgłośnia toruńska; to całe spectrum postaw, zachowań i wzorców, różne języki, różna wrażliwość i wykształcenie, uwarunkowania społeczne, psychologiczne, środowiskowe. Trzeba o tym pamiętać, tym bardziej, iż w kraju tak katolickim jak Polska nie jest to bynajmniej kwestia drugorzędna. Kler

Czy trzymanie za rękę kogoś, kogo kochasz to afiszowanie? Ja uważam, że nie. Nie jestem fanką publicznego całowania się (małe buzi nikomu nie wadzi, ale ślinotok po migdałki bywa mało estetyczny), ale wiem, że są różni ludzie i różne oceny. Zdanie: “byłem w kinie z moją dziewczyną” nie różni się niczym od zdania: “byłem w kinie z moim chłopakiem”. Niesie dokładnie taki sam przekaz: byłem w kinie z kimś na kim mi zależy, a nie: “JESTEM GEJEM!!!!”. Czy naprawdę uważasz, że moim życiowym celem jest pochwalenie się właśnie Tobie, że kocham kobiety? Egoizm, egoizmem, ale to już paranoja. Mamy więc zamieniać formy żeńskie (jako lesbijki) na formy męskie? Mamy się ukrywać?
A może uważasz za afiszowanie się to, że ubieram się w krawaty? Jak sądzisz – jak kiedyś patrzono na kobiety, które zakładały spodnie? A teraz?
Ty nie musisz mówić, że jesteś hetero – pewnie (prawie) wszyscy tak o Tobie sądzą. Ja jednak czasem chcę powiedzieć, że nie interesują mnie mężczyźni – szczególnie do kogoś, kto mi się podoba (lub jeśli ktoś, kto mnie nie interesuje próbuje mnie poderwać).
Parada też nie jest sposobem reklamowania swojej orientacji, a próbą pokazania, że jesteśmy i chcemy naszych praw. Nikt nie powiedział, że na marsz powinni przychodzić sami homoseksualiści – wręcz przeciwnie – zapraszamy wszystkich, który popierają nasze postulaty niezależnie od orientacji, koloru skóry czy płci.
A na koniec pytanie: kto zwykle siedzi w szafie? Gej i lesbijka czy osoba hetero? Moni

Nie, nie istnieje gen, który warunkuje występowanie orientacji homoseksualnej u człowieka. Geny człowieka kodują białka, które są odpowiedzialne za szereg funkcji w organizmie. Typowy gen zawiera informacje o tym, jak zbudować dane białko, czyli w jakiej kolejności dobudowywać aminokwasy, w jakich warunkach tworzyć białko, z jaką intensywnością i przez jaki czas je wytwarzać, do której części komórki je przesłać. Homoseksualizm nie jest wywoływany obecnością jakiegoś konkretnego białka w organizmie, a co za tym idzie, nie istnieje żaden gen, którego ekspresja warunkowałaby występowanie orientacji homoseksualnej u człowieka. Łukasz

Są to nagrody przyznawane przez Fundację Równości za “zasługi dla tolerancji, równouprawnienia i walki z dyskryminacją”. Nagrody mają na celu pozytywne wyróżnienie osób i instytucji, dla których orientacja seksualna różna od heteroseksualnej jest rzeczą normalną i poprzez swoją działalność i postawę kształtują świadomość społeczną w tym zakresie..

Nagrody te są przyznawane w różnych kategoriach, do tej pory były nimi: polityka, media, biznes, osobowość i artysta.

Poprzedniczką nagród Hiacynt był Tęczowy Laur, przyznawany w latach 1998-2001.
by Tomek

Coming out (of the closet) (od ang. to come out of the closet – wyjść z szafy) jest to proces samodzielnego ujawniania własnej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej (stanowiącej mniejszość w społeczeństwie) przed innymi ludźmi (np. rodziną, przyjaciółmi, znajomymi czy współpracownikami). Proces ten zawiera w sobie fakt uświadomienia sobie własnej, odmiennej od heteroseksualnj, orientacji seksualnej oraz naukę samoakceptacji jako geja, lesbijki lub osoby biseksualnej (coming out przed samym sobą).

Badania statystyczne wykazują, iż osoby heteroseksualne, które znają geja lub lesbijkę, wykazują bardziej pozytywną postawę wobec osób homoseksualnych jako grupy.

Pojęcia coming outu nie należy mylić z outingiem, czyli ujawnieniem czyjejś odmiennej od heteroseksualnej orientacji seksualnej przez osoby trzecie, najczęściej wbrew woli “zdemaskowanej” osoby. by Tomek

Wyraz ten, pochodzący z angielskiego, początkowo znaczył tyle co “dziwny”, “odmienny”. Współcześnie jego znaczenie się zatraciło i obecnie jest używany do opisywania , ogólnie rzecz ujmując, wszystkiego, co nie jest heteronormatywne. Tak więc użyjemy tego terminu w stosunku do osób homoseksualnych, biseksualnych, transseksualnych, interseksualnych lub innych o orientacji nieheteroseksulanej. Queer zamyka w swym znaczeniu także sytuację ludzi aseksualnych . Słowo queer używane jest jako zamiennik dla skrótu LGBT (określającego społeczność gejów, lesbijek, biseksualistów, a także osób transgenderycznych). Termin queer w szeroko pojętych naukach humanistycznych określa przedmiot badań, które analizują ustalone społecznie tożsamości oraz opozycje płciowe (płeć męska-płeć żeńska, kobieta- mężczyzna). by Tomek

Osoba, która zakłada ubiory przynależne płci przeciwnej. Choć crossdressing stosowany jest zamiennie ze słowem transwestytyzm różnią się one w pewnych aspektach. Poprzez cross dressing często rozumie się jedynie czynność przebierania się, podczas gdy transwestytzm zawiera w sobie dodatkowo pewne czynniki psychiczne (patrz transwestytyzm). Można by zatem powiedzieć, ze każdy transwestyta uprawia cross dressing, ale nie każdy crossdresser musi być transwestytą. W literaturach zachodnich unika się pojęcia transwestytyzm, ponieważ uważane jest za pejoratywne, zamiast niego stosuje się właśnie termin crossdressing. Niejednokrotnie jednak crossdresser nazywany jest także transwestytą, jednocześnie część osób zaznacza, iż crossdressing to przebieranie się, z wyjątkiem przebierania związanego z transwestytyzmem. Tak więc, jak widać, ma temat poprawnego użycia obu terminów obserwuje się wyraźne sprzeczności. by Tomek

Polega na próbach upodobnienia się do osoby przeciwnej płci, poprzez ubiór i zachowanie, po to, aby osiągnąć satysfakcję emocjonalną (transwestytyzm podwójnej roli) lub seksualną (transwestytyzm fetyszystyczny). Jest często mylony z transseksualizmem. W transwestytyzmie chodzi głównie o potrzebę doświadczenia roli płci przeciwnej, nie zaś o zmianę płci. Transwestyci nie są zainteresowani bezpowrotna zmianą płci. by Tomek

Zespól dezaprobaty płci- osoba transseksualna odczuwa rozbieżność między płcią fizyczna i psychiczną. Towarzyszy temu poczucie dyskomfortu psychicznego, łącznie ze stanami depresyjnymi i myślami samobójczymi z powodu posiadania cech płciowych postrzeganych jako nieodpowiednie oraz chęcią pozbycia się ich. W przeciwieństwie do interseksualizmu, osoba transseksualna ma prawidłowo zbudowane narządy płciowe, występuje zaś właśnie poczucie posiadania przeciwnej płci psychicznej do fizycznej.

Obecnie jedyną forma pomocy, jedyną metodą leczenia transseksualistów jest korekcja płci wykonana metodami chirurgicznymi oraz przy pomocy farmakoterapii hormonalnej. by Tomek

Gender ( z ang. rodzaj, płeć społeczno-kulturowa)

Słowo to określa płeć kulturową lub społeczną (nie zaś płeć biologiczną czyli sex).

WHO określa gender jako “stworzone przez społeczeństwo role, zachowania, aktywności i atrybuty jakie dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla mężczyzn i kobiet”. by Tomek

Teoria genderu ukazuje, że często cechy przypisywane kobiecie lub mężczyźnie wynikają z uwarunkowań kulturowych lub presji społecznych, nie mając tym samym nic wspólnego z różnicami biologicznymi. by Tomek

Mężczyzna , która upodabnia się do kobiety poprzez strój i makijaż, występujący przeważnie w klubach. W występach drag queen częste jest przebieranie się za znane kobiety, czasem także ich parodiowanie. Występy drag queens związane są z kulturą gejowską, ponieważ odbywają się głownie w klubach gejowskich i na paradach. W większości drag queens są to osoby homoseksualne, choć zdarzają się i heteroseksualiści, którzy przebierają się za kobiety i występują na estradzie. by Tomek

W 1973 roku Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne wykreśliło homoseksualizm z międzynarodowej listy zaburzeń psychicznych DSM. W oświadczeniu ATP czytamy, że decyzja o usunięciu homoseksualizmu z listy chorób bazowała na wielu obiektywnych i rozbudowanych badaniach naukowych, a przekonanie o patologicznym charakterze homoseksualizmu jest przejawem antyspołecznych uprzedzeń.

17 maja 1990 roku również Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), działająca na szczeblu międzynarodowym w ramach ONZ i skupiająca 193 kraje członkowskie, wykreśliła homoseksualizm z Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD). Podkreśliła ponadto, iż żadna orientacja seksualna (w tym homoseksualna) nie powinna być przez nikogo traktowana jako zaburzenie.

Psychologowie, psychiatrzy i inni naukowcy zajmujący się zdrowiem psychicznym, zgadzają się co do faktu, że homoseksualizm nie jest chorobą, zaburzeniem psychicznym czy problemem emocjonalnym. Ponad 35 lat obiektywnych, rozbudowanych badań naukowych dowodzi, że homoseksualizm w jakiejkolwiek postaci nie wiąże się z żadnym zaburzeniem psychicznym lub innym problemem zdrowotnym. Co prawda niegdyś homoseksualizm był uważany przez naukowców i społeczeństwo za chorobę, jednak przekonanie to oparte było jedynie na uprzedzeniach, a nie na rzetelnych informacjach. Psychologowie podkreślają ponadto szkodliwość postaw dyskryminacyjnych na społeczne funkcjonowanie mniejszości seksualnych.

Z tego też powodu Polskie Towarzystwo Seksuologiczne, zaniepokojone poziomem postaw homofobicznych w Polsce, wydało oświadczenie, w którym dementuje fałszywe mniemania na temat homoseksualizmu i homoseksualistów. Stwierdza, że fałszywy jest stereotyp geja jako osoby zainteresowanej wyłącznie seksem i szczególnie skłonnej do seksualnego wykorzystywania dzieci. Podkreślając różnicę między homoseksualizmem a pedofilią, głosi, że homoseksualizm, w przeciwieństwie do pedofilii, nie jest uznawany obecnie za zaburzenie psychiczne. Według autorów oświadczenia wszelkie próby utrwalania powyższych stereotypów i fałszywych mniemań są domeną ludzi nieświadomych i niekompetentnych bądź też uprzedzonych do ludzi homoseksualnych. Jednocześnie podkreślają oni, że tego typu postawy są krzywdzące dla homoseksualnej części społeczeństwa i utrudniają społeczne funkcjonowanie tych osób.

Oczywiście, że możesz zapytać. Musisz jednak pamiętać, że część polskiego społeczeństwa ma wciąż negatywny stosunek do osób homoseksualnych, dlatego wiele gejów i lesbijek ma trudności z otwartym mówienie o swojej orientacji seksualnej. Twój przyjaciel może nie być pewien, jaki jest twój stosunek do osób homoseksualnych, może się też obawiać, że zareagujesz negatywnie lub nie będziesz chciał kontynuować z nim znajomości. Niektórzy geje i lesbijki mogą się obawiać, że jeśli powiedzą choć jednej osobie, wkrótce dowiedzą się wszyscy, na co niekoniecznie są przygotowani.

Dlatego też warto jest najpierw jest zapewnić bliską nam osobę o naszej życzliwości i braku uprzedzeń. Powiedz przyjacielowi, że żależy Ci na nim, szanujesz go i akceptujesz takim jakim jest.

Niestety otwarte mówienie o sobie jest ciągle trudne dla wielu gejów i lesbijek, musisz więc być przygotowany na to, że twój przyjaciel nie będzie chciał odpowiedzieć lub nawet jeśli jest gejem, zaprzeczy, obawiając się reakcji otoczenia. Jeśli tak jest, uszanuj jego odpowiedź i daj mu więcej czasu.

Możliwe też, że twój przyjaciel już od dawne chce Ci powiedzieć, że jest gejem, ale boi się lub nie wiej jak to zrobić. Twoje pytanie ułatwi mu ujawnienie się, a szczera rozmowa może wzmocnić i pogłębić waszą przyjaźń. by Łukasz D

Niektórzy ludzie obawiają się, że poznany przez nich gej i lesbijka będą ich podrywać. Nie jest to racjonalna obawa i ma ona źródło w uprzedzeniach. Tak heteroseksualnym, jak i biseksualnym czy homoseksualnym osobom podobają się tylko niektórzy, konkretni ludzie. Tylko czasami, w określonych sytuacjach decydujemy się powiedzieć lub okazać komuś, że się nam podoba.

W naszym społeczeństwie, wciąż częściowo homofobicznym i heteronormatywnym, na otwarte zaloty w miejscach publicznych decydują się głównie heteroseksualni mężczyźni. Geje i lesbijki, podobnie jak kobiety w ogóle, czynią to znacznie rzadziej.

Z drugiej strony i Tobie czasem ktoś podoba się na tyle, by próbować go poderwać. Ta osoba nie musi koniecznie odwzajemniać Twoje zainteresowanie lub może być nim nawet urażona. Tak samo Ty możesz się podobać swojemu kumplowi, a on może spróbować dać Ci to do zrozumienia. Potraktuj to po prostu jako komplement, powiedz, że jesteś heteroseksualny i nie masz ochoty na bliższą znajomość. by Łukasz D.

Dla wielu gejów i lesbijek konieczność ukrywania części siebie i swojego życia przed najbliższymi jest dużym ciężarem. To naturalne, że nie chcą udawać kogoś, kim nie są i okłamywać swojego otoczenia. Masz prawo powiedzieć bliskim ludziom, że jesteś gejem. Podobnie jak dla innych gejów i lesbijek może to być dla Ciebie trudne. Nie wiesz jak zareagują. Obawiasz się, że napotkasz niezrozumienie lub wrogość.

Warto przygotować twoich przyjaciół na rozmowę o Twojej homoseksualnosci. Wypytaj ich co sądzą o gejach i lesbijkach. Niektórzy z nich mogli uszłyszeć lub przeczytać jakieś nieprawdziwe stwierdzenia na temat osób homoseksualnych, być może postrzegają je stereotypowo lub są wobec nich uprzedzone. Na początku mogą nie wiedzieć jak zareagować. Daj im czas, by mogli to wszystko przemyśleć. Jeśli będą mieli wątpliwości, daj im okazję, by mogli Cię zapytać.

Ujawniając się poznasz swoich prawdziwych przyjaciół, którzy szanują Cię takim jakim jesteś. Choć coming out może być trudny, warto próbować. Możliwościa otwartego funkcjonowania jako gej lub lesbijka bywa ogromnym, wyzwalającym przeżyciem. by Łukasz D.

Była to przeprowadzana w latach 1985-1987 (a więc w czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej – PRL) akcja Milicji Obywatelskiej (MO) w ramach której zatrzymywano i przesłuchiwano homoseksualnych mężczyzn, a także zbierano materiały na ich temat. Działania MO rozpoczęto na rozkaz generała Czesława Kiszczaka, wówczas pełniącego funkcję ministra spraw wewnętrznych, a w czasie ich trwania zarejestrowano około 11 000 akt osobowych

Aresztowanym mężczyznom zakładano „Karty homoseksualisty”, zwane też „różowymi kartotekami” i nakazywano podpisać dokument o treści: „Niniejszym oświadczam, że ja [imię i nazwisko] jestem homoseksualistą od urodzenia. Miałem w życiu wielu partnerów, wszystkich pełnoletnich. Nie jestem zainteresowany osobami nieletnimi.” Wiele z ofiar akcji Hiacynt straciło w jej wyniku pracę, możliwość awanu lub spotkało się z niechęcią własnych bliskich. Traktowano ich jak przestępców, upokarzano, pobierano odciski palców, drobiazgowo przesłuchiwano.

Oficjalnie utrzymywano, że akcja Hiacynt miała na celu przeciwdziałanie rozwojowi epidemii HIV/AIDS na terenie Polski, walkę z prostytucją oraz kontrolę jakoby kryminogennego środowiska osób homoseksualnych. Dużo bardziej prawdopodobnym powodem była jednak chęć zebrania kompromitujących materiałów, które później mogły służyć do szantażu i zmuszenia ofiary do wpółpracy ze Służbą Bezpieczeństwa. Akcja mogła też mieć na celu gromadzenie informacji o opozycji antykomunistycznej, w tym działaczach Solidarności, jak i zdławienie rodzącego się ruchu LGBT.

W 2005 roku okazało się, że akta akcji Hiacynt nie zostały zniszczone. Nie można wykluczyć, że po upadku PRL nadal były lub są wykorzystywane do szantażu, na przykład nieujawnionych polityków. Instytut Pamięci Narodowej stwierdził w 2008 roku, że akcja Hiacynt była legalna, a jej inicjatorzy nie powinni stanąć przed sądem. Ofiary nie spotkały się z przeprosinami ani zadośćuczynieniem, a kwestia archiwów akcji nie została w żaden sposób rozstrzygnięta. by Łukasz D.

Crossdresser to każda osoba, która zakłada ubrania płci przeciwnej (do swojej biologicznej).

Na pewno znasz, tylko jeszcze o tym nie wiesz. Crossdresserzy boją się wychodzić z szafy, boją się ujawniać wszystkim, jak popadnie. Wg badań Lwa-Starowicza w Polsce ok. 4% osób wykazuje skłonności do transwestytyzmu.