Biblia, krzyż i różaniec

Nie lubię skrajności. Żadnych. Kościół też ich nie lubi. Jednak moje podejście oraz stanowisko Kościoła Katolickiego do kwestii homoseksualizmu to dwa różné bieguny.

A Kościół na to ? niemożliwe!

W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy, iż homoseksualizmem nazywamy odczuwanie pociągu fizycznego do osób o takiej samej płci, a to ? jak czytamy dalej ? jest poważnym zepsuciem. Jednak Kościół nie wyklucza ze swojej wspólnoty osób o takiej ? jak w języku Kościoła jest to nazwane ? kondycji. Osoby takie powinny dążyć do doskonałości, do wyrzeczenia się zła i grzechu w imię chrześcijaństwa. Możemy interpretować to tak, iż geje i lesbijki powinni się wyleczyć ze swojej orientacji, jeśli chcą być ?porządnymi? członkami Kościoła. Powinni przestać kochać, zaprzestać miłować bliźniego swego. Taka miłość Katolikowi nie przystoi, lepiej, aby w ogóle nie kochali, niż mieli kochać ?źle?.

Szczęście? Brak

W tym wszystkim Kościół ? mam wrażenie ? zapomina o szczęściu człowieka. Odebranie miłości jest największa karą dla istoty ludzkiej. Często równoznaczne jest to z utratą sensu życia, wolą istnienia i pojawieniem się pytania ? dlaczego nie mogę być szczęśliwy?

- Nazywam się Marcin. Jestem gejem. – Cześć Marcin?

Kościół

Jedne z podstawowych przekazań Kościoła mówią, aby kochać bliźniego swego jak siebie samego oraz aby nie czynić bliźniemu, co nam niemiłe. Czy to się nie kłóci z oficjalnym stanowiskiem Watykanu w sprawie odmiennej miłości? Moim zdaniem homoseksualizm to nie choroba, to nie jest dolegliwość, z której należy się leczyć. Śmiem nawet twierdzić, iż nakazując gejom zmiany swojej orientacji powinniśmy wcześniej nakazać heteroseksualnym konserwatystom, aby także spróbowali zmienić swoja orientację. To może byłby lepszy argument dowodzący, iż ?kochanie inaczej? to uwarunkowanie i wybór, a nie chora fanaberia.

Dzieci zakazane

Kościół także jasno pokazuje swe stanowisko dotyczące stricte utrzymywanie stosunków płciowych przez homoseksualistów. Z aktów płciowych osób o tej samej płci nie może powstać nowe życie. A takie akty są zakazane. Zakazane jest także adopcja i wychowywanie dzieci przez osoby o odmiennej orientacji, pozostające w związku. Tu Kościół powołuje się na prawo natury. Ja z tym zakazem bym się zgodziła, jednak główny argument ? moim zdaniem ? to dobro dziecka. Chodzi mi tu o rozwój psychiczny, prawidłowe dorastanie i dojrzewanie młodego człowieka.

Nie każdy gej to pedofil

Witraż

Są także głosy, iż dając publiczne przyzwolenie damy również zielone światło pedofilom, zoofilom, nekrofilom i innym pederastom, jak powiedzieliby przedstawiciele jeden z liczniejszych partii. Moim zdaniem w żadnym wypadku nie należy przyjmować takiego sposobu myślenia. Pedofilia jest poważnym przestępstwem. W tym wypadku akt seksualny jest ewidentną krzywdą dla często nieświadomego, bezbronnego dziecka. Natomiast homoseksualizm to świadoma decyzja, świadome, dobrowolne trwanie w związku z osobą tej samej płci.

Siejąc zgorszenie

Homoseksualiści nikogo nie krzywdzą, żyjąc jak inni ludzie w związkach są szczęśliwi, są takimi samymi ludźmi jak my. A skoro nikogo w żaden sposób nie ranią, to czemu mają być tak potępiani? Czy chodzi tylko o zgorszenie, jakie sieją? Mnie gorszą alkoholicy pijani jeszcze przed południem chodzący po ulicach czy prostytutki stojące nieopodal szkół, jednak takiego sposobu na życie aż tak nie potępiamy. To ich (tych alkoholików i prostytutek) życie i mogą robić z nim co chcą. My-Katolicy spróbujmy pomyśleć o homoseksualistach także w ten sposób, pokazując, iż jesteśmy tolerancyjni, co ? nota bene –  także nakazuje Nam nasza religia.

PS: Użyte w tekście imię jest przypadkowe.

Autor: Elżbieta Czerwińska