oko

Rok temu napisałam felieton, w którym padało kilka znanych nazwisk. Kontekstu nie wspomnę. Od tego czasu zmieniło się tyle, że profesor Krzemiński dokonał coming outu z okazji EuroPride. Poza tym sytuacja stabilna. Czyli homofobiczne bagno.A może niekoniecznie? Może homofobia jest dużo bardziej w naszych głowach niż w społeczeństwie? Oczywiście – wysoki odsetek osób LGBTQ doświadcza nadal przemocy fizycznej i psychicznej, ale ten procent spada – liczba zgłoszeń do projektu KPH Razem Bezpieczniej wskazuje, że jednak tendencja jest spadkowa. Raport Queer UW o homofobii na największej polskiej uczelni też raczej nie dobija – nie jest super, ale jednak większość studentów i studentek czuje się bezpiecznie.

Czy to oznacza, że homofobii nie ma?

Oczywiście, że nie. Homofobia jest, ale jest jej mniej niż się nam wydaje. Często paraliżuje nas strach przed coming outem, przed bronieniem swojego zdania. Często paraliżuje nas dużo bardziej urojona homofobia niż ta istniejąca. Niesłusznie. Nie dajmy się zastraszyć. Homofobiczne komentarze w sieci są często podjudzane anonimowością i bezkarnością. Na żywo ludzie nie odważali by się na takie komentarze. Co więcej – oni tak nie myślą.

Wzrasta poziom akceptacji dla związków partnerskich i rosną wskaźniki akceptacji gejów jako sąsiadów, nauczycieli itd. Daleko nam do cywlizacji, ale nie jest tak źle. EuroPride pokazało, że można zachęcić przechodniów do aktywnego uczestnictwa w naszej sprawie. W KPH coraz więcej zaktywizowanych jest osób heteroseksualnych. Liczba publikacji w mediach w ciągu ostatniego roku wzrosła w sposób gwałtowny. Nie ma tygodnia, żeby nie było jakiegoś tekstu, audycji czy programu o nas lub z nami i coraz częściej w poztywnym świetle. Kontrmanifestanci na marszach i paradach to żałosna grupka kilku-kilkunastu osób.

Krótko mówiąc idziemy ku dobremu. Tylko dlaczego sami tego nie zauważamy i nadal siedzimy w szafach z przerażeniem oczekując nieszczęścia?