Klasyczna sytuacja wygląda tak, że bez względu na płeć, ważné żeby to był człowiek o orientacji nieheteroseksualnej, taki oto w moim przypadku: lesbijka, pewnego dnia by nie wytrzymała, tak by się dusiła ze swoją orientacją, i poszłaby do mamy/ taty/ brata– no kogoś z rodziny: “Mamo, jestem lesbijką”. Potem w zależności od tego jakich się ma, dajmy na to, rodziców, są następujące reakcje:

coming out

–najgorsza jest wtedy, kiedy ma się wyprowadzać z domu
–pośrednia, kiedy rodzice Cię nie zauważają i próbują żyć tak jakbyś nic nie powiedziała
–najlepsze zaś wtedy kiedy siada się do stołu i wręcz DEBATUJE.

U mnie było odwrotnie. Nadszedł styczeń.
Wróciłam rano z sylwestra, w całkiem dobrym stanie i miałam już iść spać. Przyszedł wujek. Z wujkiem już rozmawiałam “o sobie”,ale to on mnie naciskał, rozumiem jego dobre intencje. Tym razem, dodał, że o mnie wie jeszcze dziadek. Dziadek jest dla mnie bardzo ważny.
Nie zasnęłam, tylko udałam się jakże szlachetnie usiąść przed komputerem, przechodząc między pokojami (musiałam przejść od mojego pokoju do brata) usłyszałam, że mama rozmawia z wujem i mówi, że ona wie i, że to nie jest najważniejsze. Mamy to jednak mają te wyczucie, mamy zawsze wszystko wiedzą 
Byłam w “reakcji najlepszej”, to grupa szczęściarzy, mimo, że był to dla mnie szok.
Zawsze żałuje, że ze znajomymi jest inaczej. Wiadomo, nie wszystkim napotkanym osobom będę mówić, że jestem lesbijką. Choć i tak mam łatwiej bo nie jestem ani gejem, ani nie mam orientacji biseksualnej– która często nie jest nawet brana na poważnie. Wiem jednak, jak bardzo jest to ważné. Dlatego nie milczę. Homofobia wywodzi się z niewiedzy, jak można być świadomym, jeżeli się nie wie, że ktoś z najbliższego otoczenia, nie zależnie czy jest przyjacielem, czy mamą, siostrą może być homoseksualny?