Rok 2005. Czerwiec. Ówczesny prezydent Warszawy Lech Kaczyński zakazuje zorganizowania dorocznego święta homoseksualistów – Parady Równości. Nie po raz pierwszy z resztą. Argumentuje to między innymi zagrożeniem dla moralności, promowaniem zboczeń i obrazą uczuć religijnych. Czy miał rację?

dziewczyna

Homoseksualizm. Przez lata uważany za zwyrodnienie, aberrację, dewiację seksualną. Przez ostatnie 150 lat kwalifikowany jako jednostka chorobowa. Dopiero w 1991 WHO uznała że żadna orientacja seksualna sama w sobie nie powinna być traktowana jako zaburzenie.

Przyczyny. Mimo usilnych prób, mimo wielu badań nie udało się do tej pory ustalić przyczyny występowania wśród ludzie różnych orientacji seksualnych. Choć pomysły mogą zaskakiwać kreatywnością nie udało się znaleźć zależności pomiędzy zmianami mózgu a orientacją. (próbowano udowodnić, że u homoseksualistów mniejsze jest trzecie jądro podwzgórza INH3, lub, że spoidło wielkie jest większe, jednak, powtórzenie badań zanegowało te teorie).

Również badania genetyczne zawodzą. Jak do tej pory nie udało się znaleźć żadnego genu, bądź ich kombinacji, które skłaniałby do określonej orientacji seksualnej. Jedynym faktem przemawiającym za teorią genową, jest występowanie zjawiska homoseksualizmu bez względu na położenie geograficzne czy kulturę.

Dlatego nadal najbardziej wiarygodnym podejściem wydaje się kultura i wychowanie. W końcu światopogląd, odruchy, spojrzenie na świat w ogromnej mierze zależy od naszego dzieciństwa. Oczywiście nie jest tak różowo. Takiemu podejściu przeczy z kolei fakt, iż LGBT (Lesbian, Gay, Bisexual, and Transgender people; jak sami o sobie mówią) ujawniają się również w społecznościach, w których homoseksualizm jest nieakceptowany, czy wręcz potępiany.

Jedynym pewnikiem – w takiej sytuacji – wydaje się to, że homoseksualizm istnieje. Według badań od 3 do 7 % populacji to LGBT – zależy według jakiego źródła. Dla przykładu: Sexual Behaviour in the Human Male Alfreda C. Kinsey opisuje badania, z których wynika, że aż 37% miało jakieś homoseksualne doświadczenia pomiędzy wiekiem dorastania a starością. Z drugiej strony Brytyjskie badania z 1996 r. stwierdzają, iż tylko 6% miała kontakty homoseksualne. Dodać do tego trzeba, iż bardzo często ludzie ukrywają swoją orientację. Często nawet przed samym sobą.

Nie da się ukryć, iż homoseksualizm zawitał w naszej społeczności, ale także w naszej świadomości. W Polsce. Mimo usilnych prób Fundacji Równości nadal jest mocno potępiany i traktowany jak zwyrodnienie. Jest to dziwne podejście zważywszy na fakt, iż większość aktywnych przeciwników homoseksualizmu to katolicy, choć biblia jasno określa swoją postawę wobec odmiennej orientacji seksualnej. Choć biblia potępia sodomię (Kpł 18,22; 20,13), to Jezus, w końcu, przyszedł nie po to, by nas potępić, ale by zbawić (J 3,17). Podobnie wspólnota chrześcijańska powinna okazywać wrażliwość i zrozumienie wobec tych, których seksualna orientacja jest przyczyną codziennych zmagań, akceptując ich jako istoty ludzkie, umiłowane przez Boga.

Jak więc traktować LGBT? Uznać za zwyrodnienie, które trzeba usunąć? Czy może otworzyć się na nowe doznania i spróbować samemu? Odpowiedzi uniwersalnej nie ma. Każdy może odpowiedzieć tylko za siebie. Ja, ze swojej strony skomentuję to tylko jednym faktem. Zdecydowana większość LGBT ubiera się, zachowuje, mówi zupełnie tak samo jak wszyscy inni. Jeżeli nie potrafimy takich ludzi odróżnić od innych to jak chcemy ich potępić?

Autor: Tomasz Silny