Niedawno moja znajoma z żalem twierdziła, że poza Europą i Stanami nie tworzy się filmów o tematyce lesbijskiej. Podałam jej kilka przykładów z Chin i Japonii, a jednym z nich było Love my life.
Ichiko i Eri bardzo się kochają. Pierwsza z nich i zamierza dokonać coming outu przed tatą. Jej kolega, gej, proponuje, że nie będą rozwiewać plotek na temat ich rzekomego związku, a w przypadku kiedy okazuje się, że interesuje się nim jedna z dziewczyn, otwarcie przyznaje jej, że jest gejem. Czyli tajemnica, a jednak nie do końca. Okazuje się jednak, że tajemnicę to mieli przed Ichiko rodzice: jej mama miała przez lata partnerkę, a ojciec ma chłopaka. Dziewczyna postanawia się zapoznać z kochankiem taty.
Erin, która planuje zostać prawniczką, żeby pokazać bratu i ojcu, że nie jest od nich gorsza, postanawia zrobić sobie przerwę od związku, ponieważ egzaminy są bardzo trudne, a urocza Ichiko i jej nowe problemy są zbyt rozpraszające. Szczególnie, kiedy okazuje się, że Ichiko, która pracuje w sklepie muzycznym odkrywa przychodzącą tam lesbijkę…
Film jest lekko komediowy, momentami trywialny i oczywisty, ale może w tym tkwi jego urok – jest komedią romantyczną, którą spokojnie można by nakręcić zmieniając jedną z dziewczyn na chłopaka i prawie nie zmieniłoby to sensu. No, może poza fragmentem o coming oucie rodziców Ichiko. Film polecam na niedzielne popołudnie, kiedy złapiecie swoją dziewczynę i uwalicie się na kanapie z mazurkami ze świąt.
Ogólnie film sympatyczny i fajny, ale moim zdaniem przesłodzony (po japońsku 
. O słodkości świadczy to, że scenariusz był napisany na podstawie animé. Jeśli to was nie odstraszyło, to film polecam. Chociaż momentami przynudza i jakby na siłę wydłużany (wątek pracy Ichiko, który, IMHO jest całkowicie poza tematem i spokojnie mogłoby go nie być).
Ciekawe? Codziennie publikujemy nowe!
Zapisz się do naszego kanału RSS – dzięki temu nie ominiesz żadnego tekstu!
O autorze
Zobacz również
 |  |  |  |
