Blossoming_of_Maximo_Oliveros-Poster

Kiedy ma się 12 lat i mieszka w filipińskich slumsach kwestie genderu i seksualności przyjmują zupełnie inną perspektywę niż tu, u nas w Polsce – w mniejszych czy większych miastach. Warto zobaczyć ten film, żeby nabrać dystansu do siebie samego/samej.

Max lubi przebierać się, często ma gestykulację kobiecą, ale zdaje się, że nikomu to z jego otoczenia nie przeszkadza. Opiekuje się młodszymi od siebie, ogląda dużo filmów i nie chodzi do szkoły. Sprząta, pierze i gotuje – jak prawdziwa strażniczka ogniska domowego. Wcześnie osierocony przez matkę mieszka z ojcem i braćmi, którzy parają się złodziejstwem. Pewnego wieczora, wracając od znajomych zostaje napadnięty – sprawcy postanawiają przekonać się na ile Max jest gładki. Z opresji ratuje go młody policjant. Między chłopcem a przedstawicielem prawa rodzi się interesująca relacja. Zaczynają się spotykać i dużo rozmawiać – o prawie, o rodzinie Maxa, o życiu. W międzyczasie dochodzi do brutalnego morderstwa na 16. Nasz policjant usilnie poszukuje sprawcy tego przestępstwa.

86037.1

Film pokazuje zupełnie inny świat – nieznany większości z nas. Kradzieże, morderstwa, nielegalne sprzedaże – to tylko niektóre z elementów codzienności obrazu pokazywanego w filmie. W tym wszystkim odnajduje się jakoś Max – malujący się, ubierający w sposób kobiecy, delikatny i wrażliwy. Nie spotyka się z homofobią czy transfobią – nie licząc przypadku kiedy został zaatakowany, ale równie dobrze mogli go bić starsi koledzy za to, że jest młodszy. Bez problemu policjant sugeruje, że Max chciałby mieć chopaka (po tym jak Max oświadcza, że dziewczyny są paskudne). Głupie homofobiczne komentarze spotykamy na policji, gdzie pracuje Viktor – policjant. Zdziwieni?

Generalnie film jest bardzo interesujący i warty zobaczenia. Dekomentalistyczny sposób przedstawienia trzyma widza w napięciu przez cały czas.