Anna Lipowska-Teutsch przygotowała odpowiedzi na najczęściej zadawane przez rodziców gejów i lesbijek pytania.

but

Po co mi to powiedział/ powiedziała?

Wielu rodziców uważa, że lepiej byłoby nie wiedzieć. Trzeba jednak zdać sobie sprawę, że nie wiedzieć oznacza iż nigdy nie pozna się naprawdę własnego dziecka. Znacząca część jego życia pozostanie ukryta przed tobą i nigdy nie poznasz w całości swego dziecka. To, że twoje dziecko zwróciło się z tym do Ciebie jest dowodem miłości i sygnałem, że potrzebuje twojego wsparcia i zrozumienia. Komu miałoby to powiedzieć, jeśli nie tobie? Nie ma innej mniejszości od której by wymagano, by ukrywała przed własnymi rodzicami swoją “inność”

Jak mogło mi to zrobić?

Wielu rodziców czuje żal do dziecka, które jest homoseksualistą. Wypływa to z przeświadczenia, iż orientacja seksualna jest wynikiem wolnego wyboru i świadomej decyzji, być może podjętej z intencją zranienia rodziców. Człowiek jednak nie wybiera swojej orientacji seksualnej. Po prostu jest tym, kim jest – gejem czy lesbijką. Jedyny wybór jaki ma dotyczy ukrywania lub odsłonięcia tego, kim jest. Ukrywanie zmusza do kłamstwa przez całe życie, dzień po dniu. Czy są rodzice, którzy pragnęliby, by ich dziecko w ten sposób spędziło życie.

Co zrobiłem/ zrobiłam nie tak?

Często rodzice doszukują się w sobie winy a psychologowie i psychiatrzy przez lata budowali teorie na temat wpływu rodziców na orientację seksualną dziecka. W rzeczywistości rodzice nie mają takiej władzy nad swymi dziećmi. Geje i lesbijki pochodzą z wszystkich możliwych typów rodzin i warstw społecznych. Chociaż nie określono jednomyślnie “przyczyn” określonej orientacji seksualnej, przyjmuje się powszechnie, iż ustala się ona w bardzo wczesnym okresie życia,

Czy moje dziecko będzie narażone na ostracyzm, będzie miało trudności w otrzymaniu pracy, będzie atakowane?

Tak, to jest możliwe. Zagrożenie zależné jest od tego, gdzie będzie mieszkało, jaki rodzaj zawodu będzie wykonywać, jakie działania podejmie. Musicie jednak wiedzieć, że postawy w stosunku do homoseksualistów w wielu miejscach zmieniają się na lepsze. Powstaje też coraz więcej grup, które pracują nad zmianą i wspomagają w trudnościach

Czy na starość zostanie samo, skoro nie będzie miało rodziny?

Możliwe. Pamiętajmy jednak o tym, że zdarza się to wszystkim. Małżonkowie umierają, małżeństwa się rozwodzą, wiele małżeństw nie posiada dzieci. Wielu spośród nas będzie musiało przyzwyczaić się na starość do samotności Poza tym wiele związków lesbijek i gejów to związki trwałe, a społeczność gejowska i lesbijska wspiera się nawzajem. Po “ujawnieniu się” – ujawnieniu swojej orientacji seksualnej wiele lesbijek i gejów zyskuje szansę bycia cząstką tych społeczności przez całe życia. Dla lesbijek i gejów rodzinę stanowią osoby, z którymi są związane przez długi czas. Są również organizacje gejów w podeszłym wieku

Czy wejdzie w konflikt z prawem?

Homoseksualizm nie jest karany

Czy powinniśmy zaprowadzić dziecko do psychiatry, żeby je wyleczył?

Psychiatrzy nie uważają homoseksualizmu za chorobę i nie leczą z homoseksualizmu. W roku 1973 Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne wydało oświadczenie, że homoseksualizm nie jest chorobą ani zaburzeniem i uznało za nieetyczne próby wpływania na zmianę orientacji seksualnej.

Jednakże wiele gejów i lesbijek żyjących pod presją uprzedzeń, jakie panują w społeczeństwie nie przyjmuje do wiadomości że ich orientacja seksualna jest “normalna”. W takiej sytuacji zalecany może być kontakt z psychologiem lub psychiatrą, zmierzający do zwiększenia samoakceptacji, przy czym ważné jest by sam psychiatra/ psycholog nie miał uprzedzeń w stosunku do homoseksualistów