Dziecko z gazetą

Za każdym razem, gdy słyszę coś o osobach LGBT w mediach, poraża mnie płytkość przedstawienia tematu. Nigdy nie dociera się do sedna, do jądra. Nieporadni dziennikarze krążą wokół problemu, by wyłuskać parę zdań dla utkania artykułu, który ostatecznie nic nie wnosi, a wręcz krewi. Z obrzydzeniem biorę do ręki gazetę, w której artykuł o Paradzie Równości ma tytuł “Czy seks analny jest normalny?”, ze wstydem czternastolatka reaguję na szufladkowanie mnie ze względu na pozycje seksualne, a z gniewem osoby umęczonej swą bezradnością odkładam taką gazetę na stół.
Przecież seksualność człowieka to nie tylko łóżko czy szalet, ale także forma specyfikacji życia, ukierunkowanie poszukiwania miłości. To także mordęga samoakceptacji, bo przecież nie kwestia wyboru (!). Brak w gazetach artykułów, które nie tylko pięknymi, subtelnymi zdjęciami, przedstawiającymi pary jednopłciowe, poszczycić by się mogły, ale także pewną wnikliwością psychologiczno-społeczną. Z czym się wiążę coming out? Czemu nie jest łatwy? Z czym boryka się para homoseksualna? Szerzej: dlaczego bywa dramatycznie, a co da się przeskoczyć? Można by dużo wymieniać. Tymczasem całość problemu sprowadza się do seksu ? najczęściej analnego, który przecież wcale nie jest wyłączną domeną związków jednopłciowych. Subtelniejsze i wnikliwsze podejście do takich tematów znaleźć można w darmowych broszurach i ulotkach, które nie są raczej szeroko dostępne, a na pewno już nie trafiają do domów kompletnie obojętnych na problemy LGBT. Ten artykuł przecież też trafia na odpowiednio uprofilowaną stronę internetową?

Naga dziewczyna

Nie będę pisał zbyt wiele o polityce, powiem tylko, że mierzić może ostrożność polityków lewicowych wobec tematu LGBT. Z jednej strony ich orientacja polityczna skłaniałaby do postulowania równości, z drugiej drżą w strachu na samą myśl o atmosferze panującej w Polsce, bo przecież w działaniach politycznych liczy się autoreklama, zwycięża zawsze partykularyzm, a nie poczucie słuszności. A nasz temat jest przecież bardzo ważny, gdyż chodzi tu o żywych ludzi, a nie jakąś bezimienną masę osadzoną na rogatkach. My też mieszkamy, bywamy w centrum, jesteśmy realni i żyjemy na wskroś normalnym życiem. Też bywamy szarzy i nieśmiali. Też tworzymy ? wcale nie oddzielną, wcale nie od-dzie-lo-ną ? kulturę w Polsce.
Może w tym tkwi też wina samego środowiska LGBT, że jego kampania często ogranicza się do skrajności ? albo robimy z siebie ofiary, albo szczęśliwców pląsających na platformach. Brak w dyskursie obrazu osoby normalnej, chodzącej do pracy, do sklepu, mającej rodzeństwo i rodziców. Jest to oczywiście związane z pewną trudnością, gdyż każda próba oddania takiego szaraka widowisku kończy się jego zaszufladkowaniem i naddaniem łaty dziwoląga. Przyznam, że nie wiem; nielogiczność reakcji społeczeństwa budzić może wątpliwość co do jakiejkolwiek formy przewidywań. Ale chyba warto spróbować, nie?

Retro TV – Isolated with Clipping Paths

Nie jestem maszyną do seksu. Nie jestem przedstawicielem użytkowników seks-portali, które przecież są także odwiedzane przez osoby heteroseksualne. Nie chcę by sprowadzano mnie jedynie do aktu kopulacji. I mam takie samo prawo do szczęścia i spokoju jak wszyscy.