Miesiąc został do wyborów do Europarlamentu. Jeden na dziesięciu Polaków zapowiada, że weźmie w nich udział. To doskonałe pole do popisu dla posłów, którzy przy wyższej frekwencji nie mieliby szans. W ten sposób swoje miejsce w Brukseli zdobył Maciej Giertych i kilka innych osób, za które będę się do końca życia wstydzić. Przykład tego, jak ilość głosów przekłada się na wyniki mogliśmy obserwować przy okazji wyborów w 2005 i 2007 roku. O ile zalew starszych pań nas nie czeka, to niestety łatwiej namówić oszołoma niż inteligenta do pracy obywatelskiej.
To Twój przywilej, nie obowiązek. Pokolenia walczyły najpierw o wolną Polskę, a potem o nasze zbliżenie do Zachodu. A teraz jesteśmy na tyle zblazowani, że nie chce nam się decydować o tym, kto nas reprezentuje na forum europejskim. Jesteśmy na tyle głupi, że nie idziemy głosować na tych, którzy będą walczyć o nasze mniejszościowe prawa, których nie uzyskamy w Polsce, tak długo, jak długo Unia nas nie przyciśnie.
Nie głosujemy, bo szkoda nam kilkunastu minut czasu. Nie głosujemy, bo nie wiemy na kogo. Nie głosujemy, bo nam się nie chce. A potem najłatwiej powiedzieć: bo nie mam na kogo, bo wszyscy politycy są tacy sami. Ale nie są. Trzeba pokazać, które działania pochwalamy, a które potępiamy. Trzeba pokazać, że patrzymy na to, co robią. Że nie jest nam obojętne, jakie prawa będą ustanawiane i na co będą wy
dawane nasze pieniądze. Trzeba pokazać, że homofobia kosztuje karierę polityczną. Że słuchamy i pamiętamy. Że obietnice wyborcze są rozliczane. Że chcemy związków partnerskich i praw antydyskryminacyjnych i zrobimy coś w tym kierunku, żeby były uchwalone. Pokażmy, że dwa miliony polskich homików to siła polityczna i nie można ciągle udawać, że nas nie ma. Jesteśmy i mamy prawo głosu!
Zagłosowanie to tak niewiele, a tyle może zmienić. Nie szukaj usprawiedliwienia, tylko zrób to!
