tragarze

Przyznaję z ręką na sercu: uwielbiam przeprowadzki, a konkretnie przenoszenie, taszczenie, wnoszenie i wynoszenie, ładowanie do samochodów i wyładowywanie z nich oraz upuszczanie sobie na stopy wszelkich gratów,  swoich i cudzych. Czar zmian, nowości, nowych miejsc i sytuacji wybitnie poprawia mi humor. Od biedy mogę też taszczyć pojedyncze mebelki lub kartony i nie opuszczam żadnej okazji do bycia tragarką.

Przy okazji zaś noszenia tych wszystkich klamotów udaje mi się nieraz poczynić ciekawe obserwacje socjologiczne. Odkryłam bowiem, że nic tak nie szokuje moich rodaków, jak widok dziewczyn taszczących meble bez udziału mężczyzny. Przeciętny polski autochton widząc takie dziwowisko przyjmuje postawę wyrażającą najgłębszy szok: oczka wybałuszone, główka podana do przodu, ramionka luźno zwisają, buzia otwarta ze zdziwienia. Ślina w kąciku ust. I gapi się. Gapi. Gapi. Sprawdza czy baby sobie poradzą, czy też może upuszczą sobie te szafeczkie na nogi.

Nie sugeruję bynajmniej, że wymagam od owego autochtona jakiejkolwiek pomocy (choć od przytrzymania drzwi windy jeszcze nikomu ręce nie poodpadały). Ale nie ma lekko, bo autochton jest zwykle tak wstrząśnięty widokiem mebli przenoszonych delikatnymi damskimi rączkami, że jego mózg działa na jałowym biegu.

Czasem szok autochtona rzuca mu się na oczy, przez co autochton nabiera przekonania, że to nie dwie dziewczyny niosą szafkę, tylko dziewczyna i chłopak, przy czym chłopak to ta dziewczyna z krótszymi włosami. Kiedyś, przy okazji wynoszenia starych mebli na śmietnik, zostałyśmy wraz z żoną zaczepione przez Autochtonkę, która podbiegłą do nas kurcgalopkiem i wyszeptała: „A nie macie państwo przypadkiem na zbyciu szafek kuchennych czternastek, bo szwagierka potrzebuje?”. Przypadkiem nie miałyśmy.

Najmniej sympatycznym wcieleniem autochtona jest Gruby z Wąsem, który tylko stoi dyskretnie przy swoim aucie i przygląda się, a na czole błyska mu neon: „Bawcie się, dziewczynki, tylko mi lakieru nie porysujcie”. Pół biedy, jeśli obserwuje w milczeniu, gorzej, jeśli samozwańczo udziela fachowych rad w stylu „dalej, dalej” albo „uwaga na paluszki”. Makabra.

Rozumiałabym reakcje szokowe, gdybyśmy te wszystkie taszczenia uskuteczniały w zwiewnych kieckach, na obcasach i z wieczorowymi torebeczkami wetkniętymi pod paszki. Lub gdybyśmy zamiast krzeseł, kartonów i sekretarzyków nosiły fotele ginekologiczne, szafy gdańskie i łóżka wodne. Na podobne dziwowisko sama bym się pogapiła.

Wygląda na to, że ważné czynności życiowe jak Noszenie Mebli lub Przenoszenie Kartonów są zarezerwowane dla mężczyzn, a kobieta która porywa się na samodzielne wniesienie szafki do domu łamie w ten sposób jakieś społeczne tabu. Nawet jeśli kobieta jest babą na schwał a szafeczka jest niewiele większa od encyklopedii. Łamie i już.

Ciekawe, swoją drogą, że widok kobiety po pięćdziesiątce niosącej jakieś czternaście kilo zakupów spożywczych do domu nie jest szokujący dla nikogo. Że nie wspomnę o pani z wózkiem wspinającej się po schodach.