para lesbijek, dziecko, lesbijki

Ania od kilku miesięcy nie ma problemu ze stwierdzeniem, że jest osobą transgenderową, a Suzanne, jej dziewczyna, najchętniej wysłałaby ją na wszystkie zabiegi już jutro. Ale to nie takie proste.

Ania od roku mieszka ze swoją amerykańską dziewczyną Suzanne na nowojorskim Brooklynie. Wspólnie wychowują 6-letniego synka Suzanne – Leo. W rodzinnych Suwałkach nie widziała dla siebie perspektyw. Problem alkoholowy ojca i nienazwane jeszcze wtedy precyzyjnie poczucie inności nasiliły determinację do wyjazdu. Nazajutrz po odebraniu świadectwa dojrzałości przekraczała już Atlantyk. To było 9 lat temu. Dla polskiej obywatelki w USA kluczowy jest status imigracyjny. Pobyt nielegalny oznacza marginalizację praktycznie nie do przeskoczenia. Uniemożliwia normalne funkcjonowanie i generuje lęk. Ania wie coś o tym: zaniechanie w dopełnieniu formalności sprzed lat pokutuje. Ania przyjechała tu legalnie do szkoły, nie znała jednak wszystkich procedur i skończyło się na tym, że dziś jest w USA „nielegalna”. Teraz nadzieja w Obamie, który zapowiadał amnestię dla takich, jak ona. Ania wraz ze swoją dziewczyną aktywnie działają w tej sprawie. Działa także w oddziale KPH Nowy Jork. To przedsięwzięcie okazuje się niestety często trudne – mieszkające w Nowym Jorku osoby LGBT z Polski jakoś nie mają ochoty na integrację. Tak jakby flagi biała-czerwona i tęczowa wykluczały się nawzajem. W polskiej „sekcji” nowojorskiego marszu LGBT zorganizowanej przez Anię szli… jej międzynarodowi znajomi. „To było bardzo frustrujące doświadczenie, które zniechęca mnie do dalszych działań”. Ania to nadal Ania, choć jest w intensywnym procesie terapeutycznym definiowania swojej tożsamości genderowej. O tym, że woli dziewczyny przekonała się jako nastolatka. Pierwszą miłość przeżyła jeszcze w liceum. Happy endu nie było. To przykre doświadczenie oraz generalnie nieprzyjazne otoczenie doprowadziły Anię do chęci wyparcia się samej siebie i „nawrócenia” na heteroseksualność. Przez rok uczestniczyła w terapii, która miała ją sprowadzić na jedynie słuszną drogę. Zaczęła nosić spódnice i próbowała udowodnić sobie, że może być heteryczką. Namówiła swojego bliskiego przyjaciela na seks. Musiałam się totalnie znieczulić alkoholem, żeby mogło do tego dojść. Nic nie pamiętam. W Stanach Ania się wyluzowała. Dobrze poczuła się w środowisku lesbijskim, zaczęła wchodzić w relacje z dziewczynami i miała dostęp do rzetelnej literatury. Właśnie z książek dowiedziała się o lesbijkach butch i uznała, że ta etykieta idealnie do niej pasuje. Z czasem okazało się, że to tylko jeden z przystanków na drodze do poznania siebie. Nabrała odwagi, by zmierzyć się ze swoim prawdziwym pragnieniem – bycia chłopcem. Znowu trafiła na terapię, w wyniku której od kilku miesięcy nie ma problemu ze stwierdzeniem, że jest osobą transgenderową. To jeszcze bardzo świeża sprawa. Suzanne jest bardzo wspierająca. Najchętniej wysłałaby Anię na wszystkie zabiegi już jutro. Dla Ani to nie jest takie proste. Zmaga się z trudnościami wynikającymi ze statusu imigracyjnego i obawia się, że proces transformacji może jeszcze pogorszyć jej sytuację na rynku pracy. Boi się kolejnego zawirowania w życiu. Uwielbia, gdy ktoś zwraca się do niej w formie męskiej, ale z drugiej strony czuje, że nie jest emocjonalnie gotowa na zmianę. Jej wygląd już teraz niekiedy zwraca uwagę. Z tego powodu korzystanie z publicznych toalet jest ogromnym stresem. Żadna z kategorii nie jest dla niej odpowiednia i w żadnej nie czuje się komfortowo. Nienawidzi tych dziwnych, pytających spojrzeń. Czasem zdarza się, że ktoś zwraca jej uwagę, że pomyliła drzwi. Lubi natomiast rozmawiać o tym z Leo i przysłuchiwać się jego rozmowom z rówieśnikami, którzy wysuwają rozmaite koncepcje na temat tego, kim jest Ania: tatą, kobietą, matką? Jak się okazało, Leo przez długi czas był przekonany, że Anna to męskie imię. Ania nie wyprowadza go z błędu, pozwala mu na samodzielne zmagania w rozumieniu płci i chętnie uczestniczy w tym fascynującym procesie.

Ania, Suzanne i Leo

Artykuł pochodzi z magazynu Replika