krewetki

Pragnienie seksualne porównałbym fortelem do pragnienia kulinarnego czyli jedzenia^^ Ustawia to wiele kwestii w bardzo ciekawym świetle.

Pisząc o pragnieniu jedzenia, będę miał na myśli też to drugie, pisząc o potrawach ? konkretne zachowania. Kolejne analogie niech sobie dowolnie każdy sam przeprowadzi.

Po pierwsze. Kto nie realizuje pragnienia jedzenia ten ogólnie kiepsko kończy. Długie głodówki są po prostu niezdrowe.

Po drugie. Niektóre osoby uwielbiają kalmary, innych natomiast brzydzą kalmary. Nie ma w tym nic dziwnego. Ani godnego szczególnego uwagi. Szpinaki, wątróbki, ostrygi ? wszystko jest dla ludzi.

I w ogóle. Jest tyle rozmaitych kombinacji, możliwości. Na ostro. Na słodko. Włoskie żarcie. Chińskie żarcie. Składniki można dowolnie mieszać.

banan

Istnieją ludzie, którzy lubią jeść praktycznie wszystko. Lub też rzeczy skrajnie różné. Nie wzbudzają oni naszej nienawiści.

W wielu domach naszych rodzinnych, rodzice nasi co wieczór zasiadali do tego samego posiłku, na który składały się ziemniaki, sztukamięs i dodatek. Czasy się zmieniły.

Teoretycznie można być fanem jednej potrawy. Można mieć też wiele ulubionych. Ważna sprawa – aby wiedzieć co się lubi, wypada tego najpierw spróbować

Lubimy sałatki, kiełki, pomidorki, serki. Ale czasem, niespodziewanie, nachodzi nas przemożna ochota, żeby się przenicować i zeszmacić olbrzymią porcją tłustej kiełbasy, smażonych ziemniaków, z boczkiem, musztardą i skwarami. I raz na jakiś czas nie jest to też szkodliwe.

Potrawy można dzielić na męskie i żeńskie ? ten bigos, ta zupa. Ale to trochę głupi podział. Sztuczny dość. Może lepiej dzielić kolorami? Pochodzeniem? Czy składniki są smukłe (pory, szparagi) czy też pełnych kształtów (rzepa, chleb pełnoziarnisty). Albo w ogóle nie dzielić ? tak mi rozsądek podpowiada. Jak się ma na coś ochotę to smacznego!

Można jeść byle co. Zaspokaja to głód. Ale prawdziwa przyjemność zaczyna się dopiero gdy stajemy się smakoszami.

To tyle, jeśli chodzi o samo pragnienie. A jak realizować owo pragnienie? No cóż ? tu wszystko zależy od kucharza;) I gdzie się stołujemy.

sushi

Istnieją różné drogi do satysfakcji kubków smakowych. Jeśli ktoś bardzo, bardzo lubi sushi, to może odnajdzie gdzieś na końcu świata bar sushi, w którym podają najlepsze sushi, dokładnie takie, jakie osoba lubi. I może osoba pokochać ten bar i to sushi i jeść je, jeść je, jeść.

Tylko na Boga ile można jeść sushi.

Jak najdzie ochota na spaghetti bolognese, teoretycznie można poprosić pana z ulubionego baru sushi by przyrządził. Jak umie. Ale można też ruszyć się do włoskiej trattorii. I jadać pasty w trattorii, pizze w pizzerii, szaszłyki w karczmie, ryby nad morzem a oscypka w górach.

Bywają różni restauratorzy. Wyobraźmy sobie knajpę, do której wchodzisz, a gospodarz sprytnie zatrzaskuje za tobą drzwi, zamyka je na siedem spustów i mówi ? jesteś mój, mój, mój! Będę cię karmił pysznościami! I tak do końca życia! Z takiej knajpy instynkt podpowiada spierdalać.

Prosta to prawda – dobra restauracja, to taka do której sami chcemy wracać. Przymusu nie ma.

kucharz

No i nie zapominajmy że i każdy z nas też jest kucharzem. I oczywiście przykro się robi, gdy się postaramy, coś upichcimy a gość powie, że sorry mu nie smakuje i się zmywa. Ale takie życie. Nic na siłę bo będzie paw. Lepiej się zająć innymi gośćmi.

Gdyż warto brać pod uwagę, że jest sporo gości miłych, których gust współgra z naszym kulinarnym temperamentem. I chcieliby, i lubią zachodzić do nas, to częściej do rzadziej. Głodnego nakarmić ? to dobry uczynek.

Zdarzają się goście dziwni. Zjedli i siedzą zasmuceni. Gospodarz pyta z troską ? czy nie smakowało? A oni ? ?było przepyszne, ale ja się boje że inni ludzie przyjdą i też im będzie smakować?. I w ogóle się nie cieszą tym, czym się delektowali. ?No pewnie inni przyjdą i pewnie będzie im smakować (tak to już jest w dobrych restauracjach), ale ty też przychodź! ulubiony stolik zawsze czekać będzie!? odpowiada gospodarz. Oni jednak nie. Wolą ponurzy wyjść, i jeszcze drzwiami trzasnąć.

Nic w tym dziwnego, że mamy ochotę jadać raz tu raz tam, mamy ulubione miejsca oraz takie, do których nigdy nie wrócimy. Nie dziwi nas zbytnio, że każdy ma inny smak, a nawet jeśli dziwi, że ktoś nie lubi tego co my, to nie wpychamy mu tego do gardła. Nie dziwi nas, że gdy ktoś uwielbia tort lecz codziennie jadłby tort to po tygodniu rzyga tortem. Nie dziwi, że tam gdzie fajnie, często aż stolików brakuje. Nie barykadujemy się w knajpach, w których nam dobrze, nie szantażujemy szefa kuchni by wypierdolił innych gości. I z drugiej strony – potrafimy się cieszyć gdy komuś smakowało co przyrządziliśmy ale nie przykuwamy go do stolika deklarując, że skoro smakowało, to będzie to jadł do końca życia. Ani też nie oczekujemy od niego, że będzie chciał jeść to do końca życia.

Piękne jest życie smakosza. A jedzenia nie wolno marnować bo to grzech;)))

kromeczka

PS: Jako ciekawostka ? w niektórych religiach zabronione jest spożywanie niektórych pokarmów! A nasza lokalna religia dopuszcza tylko jedzenie suchej buły, w ogóle przed wejściem do baru i spróbowaniem czegokolwiek podpisuje się kontrakt, że nigdzie indziej i nic innego do śmierci się nie zje, a po każdym jedzeniu buły ma się obowiązek wypiec i wyhodować małe żarłoczne bułeczki. Powodzenia.

Autor: Marcin Sroczyński, student podyplomowego kulturoznawstwa na PAN
Oryginalny artykuł znajdziesz tutaj