Przez wieki praktycznie nie istniało pojęcie pary homoseksualnej, a na osoby o takiej
orientacji patrzono jak na zboczeńców, którzy nie mogą stworzyć stałego związku

Czytaj nasz magazyn: REPLIKA

Na przełomie lat 80. i 90. w socjologii anglosaskiej zaczęto w stosunku do mniejszości seksualnych używać określenia DINK, czy ,Dual Income, No Kids? (podwójne dochody, bez dzieci), co oznaczało większy niż przeciętny dochód dyspozycyjny par gejowskich przeznaczany na dobra tzw. luksusowe (i lesbijskich, choć w tym przypadku zagadnienie jest i było bardziej złożone), ponieważ nie musiały one opłacać wychowywania dzieci.

Teraz w co raz większym stopniu używa się także akronimu DEWKS, czyli ,Dually Employed With Kids? (podwójnie zatrudnieni, z dziećmi), co związane jest z rozwojem modelu rodziny alternatywnej w USA i Europie Zachodniej. A jak jest w naszym kraju? Zachwyt marketerów segmentem singli, czyli osób z wyboru niepozostających w związku, ominął w naszym kraju gejów i lesbijki, co związane jest z ogólnym oporem korporacji wobec mniejszości seksualnych w Polsce.

Single wśród internautów LGBT stanowią 46% populacji, ale warto pamiętać, że największy odsetek singli jest wśród osób poniżej 20 roku życia (aż 67%). Zauważalny zresztą jest w ogóle późniejszy w stosunku do rówieśników heteroseksualnych okres inicjacji seksualnej, pierwszych randek i tworzenia pierwszego związku. Wynika to m.in. z niskiego poziomu jawnych gejów i lesbijek w ich grupie rówieśniczej. Dla porównania w obecnie kluczowej dla obrazu gejów i lesbijek grupie internautów LGBT w wieku 25 – 29 lat wskaźnik singli to tylko 34%.

Single, ale czy z wyboru?

Badania jakościowe wskazują, że homoseksualni single są generalnie samotni nie z własnego wyboru, lecz z braku możliwości znalezienia właściwego dla nich partnera bądź zbudowania związku m.in. z powodu nadmiernego ukrywania swojej orientacji seksualnej. Ilościowym potwierdzeniem tego spostrzeżenia mogą być wyniki badań ilościowych, które wskazują, że liczba singli LGBT jest wyższa wśród osób mieszkających w miastach <100 tys. mieszkańców, na wschodzie Polski oraz deklarujących zdecydowaną niejawność.

DINKs, czyli sen marketerów

DINK należy do ulubionych tematów prasy marketingowej w kontekście segmentu LGBT na świecie, a także w Polsce. Rozkwit magazynów kolorowych dla gejów i lesbijek w USA wynika przede wszystkim z wielkiej aktywności marketerów, którzy skuszeni wizją bogatej i rozrzutnej mniejszości aktywnie reklamują w nich lepsze modele samochodów, markowe ubrania, alkohole oraz wyjazdy turystyczne.

Również w Polsce media LGBT starają się zachęcić reklamodawców, właśnie powołując się na model DINKs. Nie bez racji ? internauci żyjący w związkach homoseksualnych stanowią aż 50% populacji, ale tylko niecałe 4% z nich ma dzieci. Ze względu na młody wiek większości internautów LGBT najwięcej jest związków istniejących od roku (45%), ale 6% deklaruje także, że ich związek trwa już ponad 5 lat. Co ważné, wspólne gospodarstwo domowe prowadzi 48% par homoseksualnych.

DEWKS, czyli pieśń przyszłości

W USA od kilku lat temat homorodziców staje się kluczowym dla mediów LGBT oraz jedną z nielicznych już kwestii interesujących prasę i telewizję ogólną. Temat powoli gości także w Polsce, a jego zwiastunem jest 4% par homoseksualnych internautów, którzy dzieci posiadają ? ponad połowa z nich nie mieszka jednak ze swoim potomstwem. Są to przede wszystkim lesbijki lub osoby biseksualne, ale również wśród par gejowskich rośnie zainteresowanie wychowywaniem dzieci. Zamierza je mieć już 14% ankietowanych internautów pozostających w związkach homoseksualnych.

Polska społeczność LGBT przypomina amerykańską z końca lat 80. Dominującą grupą są nadal single lub osoby w związkach, które nie tworzą wspólnego gospodarstwa domowego. Jednak już 24% internautów LGBT mieszka razem ze swoim partnerem lub partnerką, a 14% planuje mieć w przyszłości potomstwo. Warto więc pamiętać, że my również jesteśmy bardziej różnorodni niż to wydaje się z zewnątrz.

W artykule wykorzystano wyniki badania QGI (Queer Group Index) z okresu XI?06-VIII?07.

Autorzy: Michał Hucał, Artur Orzoł

Oryginalnie ten artykuł znajduje się na stronie magazynu Replika