Każdy z nas w pewnym momencie swojego życia staje przed koniecznością odpowiedzenia sobie na zasadnicze pytanie: “kim jestem?”. Proces rozwoju własnej tożsamości jest tym głębszy, im intensywniej kontekst kulturowy narzuca powszechnie rządzące w społeczeństwie normy, ale również im bardziej jako jednostka subiektywnie relatywizujemy podstawowe wartości społeczeństwa, którego częścią jesteśmy.

Istnieje wiele teorii zajmujących się problematyką tożsamości, a każda z nich inaczej definiuje to pojęcie, jednakże w większości z nich termin tożsamość (wywodzący się od zwrotów “tożsamy”, “taki sam”) wskazuje na identyczność (lub jej brak) oraz podobieństwo do innych członków tej samej grupy lub podgrupy społecznej i jest podstawową kategorią opisu i percepcji samego siebie oraz siebie na tle innych. Rozważania takie jak: kim jestem? czy jak postrzegają mnie inni? są zasadniczymi kwestiami dla każdej grupy społecznej, kulturowej czy mniejszościowej. Szczególnie w przypadku mniejszości naturalne jest poczucie bycia odmiennym od większości społeczeństwa, wiążące się z koniecznością poradzenia sobie z tą odmiennością, przede wszystkim na gruncie własnej tożsamości.

tablica i dziecko

Wyróżnić można cztery etapy rozwoju tożsamości homoseksualnej:

1. Okres niepokoju, pojawiającego się w wyniku początkowego poznawczego i emocjonalnego uzmysłowienia sobie faktu bycia “innym”, któremu towarzyszy brak otwartości do innych i poczucie alienacji;

2. Okres testowania i poznawania, który poprzedzony jest uznaniem faktu własnej homoseksualnej orientacji psychoseksualnej, łączący się z początkowym, choć jeszcze ograniczonym, kontaktem ze społecznością gejów i lesbijek;

3. Akceptacja własnej tożsamości i wiążąca się z tym okresem preferencja interakcji społecznych z innymi gejami i lesbijkami;

4. Integracja tożsamości, czyli postrzeganie siebie jako geja/lesbijki z towarzyszącą tej percepcji dumą (przejawiającą się np. publicznym okazywaniem swojej orientacji) oraz stabilizacja tożsamości i brak chęci zmiany swej indywidualności.

Nie tylko teoria, ale i szereg badań empirycznych potwierdza, że najważniejszym elementem pozwalającym na pełny rozwój własnej (jedynej i niepowtarzalnej) tożsamości, jest akceptacja tego, że cokolwiek by się w życiu nie zmieniało, zawsze będzie się sobą – im wcześniej każdy z nas pojmie wagę tego “magicznego składnika”, tym szybciej będzie mieć szansę nie tylko na realizowanie się we wszystkich sferach życia, ale i na zaspokojenie właściwych każdemu człowiekowi potrzeb: miłości, czułości i poczucia bezpieczeństwa.