ślub

2 kwietnia b.r. eurodeputowani przegłosowali dyrektywę, której celem jest zapobieganie i zapewnienie ochrony przed dyskryminacją – ze względu na religię, światopogląd, niepełnosprawność, wiek czy orientację seksualną.

Dyrektywa odnosi się nie tylko do przejawów dyskryminacji w zakresie dostępu do zatrudnienia, ale także do towarów, urządzeń, czy usług, takich jak bankowość, mieszkalnictwo, edukacja, transport i opieka zdrowotna. Tego samego dnia została przyjęta także dyrektywa określająca prawa obywateli do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.

Parlament Europejski przypomniał o przepisach dyrektywy, które dają obywatelom Unii prawo do przebywania w innym państwie członkowskim pod warunkiem, że nie stanowią oni obciążenia dla systemu pomocy społecznej i wezwał państwa członkowskie do pełnego wdrożenia praw przysługujących nie tylko małżonkom różnej płci, ale także partnerom zarejestrowanym w związkach, członkom gospodarstwa domowego i partnerom, w tym związkom osób tej samej płci uznanym przez państwo członkowskie. Uznanie praw tych osób powinno nastąpić niezależnie od przynależności państwowej i bez względu na nieuznawanie ich w prawie cywilnym przez inne państwo członkowskie, w oparciu o zasady wzajemnej uznawalności, równości, niedyskryminacji, godności oraz życia osobistego i rodzinnego. Dyrektywa nakłada obowiązek uznania swobody przemieszczania się wszystkich obywateli Unii (w tym partnerów tej samej płci) bez obowiązku uznawania małżeństw osób tej samej płci.

Państwa członkowskie, których przepisy nie są zgodne z dyrektywą powinny niezwłocznie dokonać ich przeglądu. Komisja będzie wszczynać postępowania przeciw tym państwom członkowskim, które nie zastosują się do tego wymogu. Dyrektywy te oraz zmiany napływające do nas w ostatnim czasie lawinowo ze świata: wprowadzenie małżeństw par tej samej płci w wielu krajach (oraz w poszczególnych stanach USA) skłoniło mnie do przeglądu sytuacji jaka ma miejsce w naszym kraju.

panna młoda

W Polsce na dzień dzisiejszy jest stan, który opiszę poniżej, koncentrując się na braku ustawodawstwa w prawie cywilnym w Polsce dla związków tej samej płci.

Na świecie dorośli ludzie korzystając z przynależnych każdemu człowiekowi praw podstawowych – m.in. prawa do wolnego wyboru w kształtowaniu swojego życia rodzinnego – podejmując decyzję o ślubie – mogą zawrzeć małżeństwo decydując się na ślub bądź w formule ceremonii: świeckiej – 1/ cywilnej, lub  2/ humanistycznej, bądź religijnej ? w kościele danego wyznania.

.

O ile ktoś jest wierzący, a państwo ma umowę z kościołami,  dana para nie musi osobno zawierać ślubu w kościele i dodatkowo  – w USC. O ile państwo za równoprawne z cywilnymi i kościelnymi uznaje śluby humanistyczne (jak ostatnio stało się to choćby w Finlandii z początkiem bieżącego roku), para mająca ślub humanistyczny nie musi dodatkowo dopełniać formalności w USC.

Pary tej samej płci w coraz większej ilości państw mogą zawierać śluby – w niektórych krajach jako małżeństwa, w niektórych zaś poprzez dodatkowo wprowadzoną instytucję: związku partnerskiego.
W Polsce na dzień dzisiejszy dostępna jest wyłącznie instytucja małżeństwa (nie ma instytucji związku partnerskiego, czy też dodatkowo wprowadzonej możliwości zawarcie umowy, jak PACS we Francji).

Cywilne śluby w naszym kraju, są dostępne tylko parom różnopłciowym. Humanistyczne zaś tak parom jedno– jak i różnopłciowym.

Religijne śluby w naszym kraju pary jednopłciowe mogą zawrzeć w jednym z kościołów (wśród tych, które udzielają na świecie ślubów także związkom tej samej płci), który ma swoją misję w Polsce od 2008 roku: w Reformowanym Kościele Katolickim.
Również dla wyznawców judaizmu, Beit w Warszawie organizuje śluby  – niezależnie od płci pary go zawierającej. Z kolei błogosławieństw udziela Wolny Kościół Reformowany.

Ze względu na skąpą wiedzę w tym obszarze większości społeczeństwa polskiego, należy podkreślić, iż śluby religijne zgodnie z prawem kanonicznym danego wyznania są zawsze  w pełni wiążą

panowie młodzi

cymi daną parę, ze wszystkimi konsekwencjami z prawa kanonicznego danego kościoła wynikającymi.

Od strony prawa świeckiego – państwowego – mają dokładnie taką samą wagę, jak śluby religijne zawierane w Polsce przed rokiem 1998 (przed konkordatem). Zaś dla osób je zawierających – wartość nie do przecenienia: para staje się małżeństwem na dalsze lata swego życia.

Brak konsekwencji prawnych (w świetle cywilnego prawa państwowego RP) w wypadku par tej samej płci jest doskwierający dla małżonków, nieraz bolesny, lecz nie umniejsza istoty zawartego przez daną parę małżeństwa.

Mówienie – jak to czasem ma miejsce – iż śluby (zwłaszcza religijne) par tej samej płci są wyłącznie symboliczne jest nieporozumieniem. To tak jakby przed 1998 r. powiedzieć, że kościoły organizowały śluby religijne na terenie Polski wbrew polskiemu prawu (nielegalnie), czy też, iż ceremonie te są wyłącznie rytuałem, symboliczne jedynie – takie opinie mogą wygłaszać osoby nie rozumiejące istoty małżeństwa spajającego daną parę w jedno.

Ludzie – w Polsce – takie niesprawiedliwe sądy wydający, błędnie opierają swoje twierdzenie na prawie kanonicznym innego kościoła, niż kościół uznający małżeństwa tak różno– jak i jednopłciowych par i stąd ich fałszywe wnioski. Dla wierzącej pary istotne są wiążące ich / je skutki zawartego małżeństwa wynikające z prawa kanonicznego kościoła, w którym małżeństwo zawarli / zawarły.

Czasem z kolei podnoszone są wątpliwości w sprawie pojęcia małżeństwa w prawie polskim. Zawężanie definicji małżeństwa wyłącznie do par małżeńskich “kobiety i mężczyzny” zawieranych zgodnie z prawem świeckim RP, nie obejmuje małżeństw, zawartych w świetle:
1/ prawa kanonicznego różnych kościołów (co przedstawiałam wyżej)
2/ prawa rodzinnego państw, w których małżeństwa tej samej płci są zawierane na dokładnie tych samych prawach co małżeństwa różnopłciowe, i które to małżeństwa również mieszkają w Polsce i należy im się co najmniej taki sam szacunek jak innym małżeństwom.

Osoby nie z

obrączki

nające polskiego prawa wprowadzają innych w błąd, czym pokazują swoją ignorancję wobec tematu i innych ludzi.

Polskie prawo państwowe (świeckie zatem) nie reguluje związków par tej samej płci swoich obywateli, nie są związki te równouprawnione z małżeństwami różnopłciowymi w prawie polskim, ale polskie prawo bynajmniej ich nie zakazuje.

Wprawdzie w prawie cywilnym – w kodeksie rodzinnym – stanowi się, że małżeństwo zostaje zawarte, gdy mężczyzna i kobieta podejmą odpowiednie czynności konwencjonalne czyli, na gruncie prawa cywilnego RP, nie ma instytucji małżeństwa osób tej samej płci, niemniej już Konstytucja RP sugeruje, że istnieje pojęcie małżeństwa innego niż związku kobiety
i mężczyzny, mówi bowiem: “Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny /…/ znajduje się pod ochroną i opieką RP”. Praco cywilne definiuje małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, zaś Konstytucja mówi, że chroni małżeństwo rozumiane jako związek kobiety i mężczyzny.

Taki zabieg prawny, który jest quasi definicją legalną, stosuje się wówczas kiedy
w społeczeństwie funkcjonują różné rozumienia danego terminu. Konstytucja tym samym uznaje fakt społecznego istnienia różnych pojęć małżeństwa, a pod ochronę bierze jedną z jego form. Dodatkowo, Konstytucja RP zakazuje dyskryminacji kogokolwiek z jakiejkolwiek przyczyny. Małżeństwo, którego rdzeniem jest związek pary tej samej płci, nie jest więc objęte ochroną prawną RP, lecz też i nie jest nielegalne.

Pary jednopłciowe mogą zatem – legalnie – zawrzeć w Polsce małżeństwo w formie: ślubu religijnego, oraz ślubu świeckiego jakim jest ślub humanistyczny, które to (humanistyczne) śluby udzielane są w Polsce przez legalnie działające zgodnie z prawem polskim Polskie Stowarzyszenie Racjonalistów. Śluby humanistyczne zawierane są również poza Polską  – nie jest to formuła przez PSR zapoczątkowana, lecz przez polskich racjonalistów na nasz grunt zaszczepiona. Są one na świecie traktowane na równi ze ślubami cywilnymi i o taką możliwość również w Polsce PSR będzie się starać w najbliższej przyszłości.

Zdarzające się próby podważania wartości małżeństw jednopłciowych (choćby przez pisanie tej nazwy ujmując ją w cudzysłów), godzi w dobre imię, godność i cześć małżeństw tej samej płci. Są próbą ich zdyskredytowania społecznego. Próbą (z góry skazaną na porażkę) zatrzymania zmian społecznych we współczesnym świecie. Mniejszościowym (na szczęście coraz bardziej) głosem tych, którym do dziś nie udało się nauczyć szacunku do innych ludzi ? niezależnie od orientacji psychoseksualnej każdego / każdej z nas.

just married

Pary tej samej płci nadal nie mają możliwości zawarcia w Polsce małżeństwa cywilnego, które państwo polskie przewiduje jedynie dla par różnopłciowych. Mimo konstytucyjnego zapisu o niedyskryminacji kogokolwiek z jakiejkolwiek przyczyny, do dnia dzisiejszego, Polska nie wprowadziła żadnych regulacji dla par jednopłciowych.

Żyją zatem w naszym kraju małżeństwa uznawane przez państwo polskie za “jedynie słuszne” i małżeństwa (oraz związki partnerskie), które w zaciszu domowym budują przykładnie swoje szczęście rodzinne nie oglądając się na państwo.

W Polsce pierwszy ślub humanistyczny pary tej samej płci ? udzielony przez PSR ?
i w tym samym dniu religijny, zgodnie z prawem kanonicznym Reformowanego Kościoła Katolickiego, para pań zawarła w sierpniu 2008 roku.

Zbliżają się kolejne wybory – tym razem do Parlamentu Europejskiego. Pamiętajmy
o nazwiskach wszystkich tych kandydatów, którzy nieraz w swoich wypowiedziach wykazali się ksenofobią będącą podstawą ich poglądów na świat i ludzi.