Poznajmy Patrica Bradena – leży właśnie w kołysce przed zakrystią kościoła na Irlandzkiej prowincji. Opiekuńcze ręce księdza zabierają go z tego miejsca i zanoszą do rodziny, która może się nim zaopiekować. Okazuje się jednak, że będzie sprawiał dużo kłopotów. Na szczęście – na wesoło.

breakfastonpluto

Historia dzieje się w latach 70. XX wieku. Patrick wyrasta na młodego ładnego mężczyznę, który… lubi ubierać się w kobiecy sposób. Ten przesympatyczny transwestyta postanawia odszukać swoją rodzicielkę i zmierzyć się z przeciwnościami świata, który niekoniecznie jest szczęśliwy z tego kim Patrick się czuje. Nie traci on jednak dobrego humoru i z wrodzonym dziękiem wychodzi cało ze wszystkich opresji. Podróż do Londynu, gdzie ostatnio widziano jego matkę jest długa i kręta, ale czego nie robi się dla rodziny? Na swojej drodze spotka on wiele barwnych postaci i przeżyje wiele przygód, ale największą z nich będzie odnalezienie samego siebie. Ostatecznie uda mu się znaleźć nawet miłość i odpowiedź na zagadkę jego przeszłości i poczęcia.

Kicia, bo takie przezwisko otrzymuje Patrick dzięki swojemu urokowi, opowiada swoje życie w 36 rozdziałach. Chwilami jest to dość chaotyczne, ale warto wczuć się w klimat, bardziej niż samą narrację. Uroku filmowi dodaje ścieżka dźwiękowa, która wyposażona została w takie hity jak: „Sugar Baby Love” The Rubettes, „Feelings” Morrisa Alberta, czy „Children of the Revolution”Marca Bolana i T-Rex.

pluto

Jest to zdecydowanie film kultowy, który opowiada historię, która mogłaby się wydarzyć każdemu z nas, gdybyśmy żyli w tamtych czasach – okresie walk w Irlandii między Katolikami i Protestantami, między Irlandczykami a Brytyjczykami. Momentami zabawny, momentami refleksyjny spełnia swoją funkcję – zarówno rozrywkową jak i edukacyjną. Alegoria podróży do Londynu jest świetnym pokazaniem drogi, którą Patrick przebywa od dzieciństwa, kiedy zauważa, że „coś jest nie tak” – lubi kosmetyki, sukienki i jest delikatny, aż do dojrzałości, kiedy jest pogodzony ze sobą, rozumie i rozpoznaje swoje potrzeby, a także akceptuje to kim jest.

Ktoś kiedyś porównał go do Forresta Gumpa – również wrzucony w zawirowania historyczne trzyma dystans do świata. To chyba jedyne rozwiązanie, jeśli się nie chce oszaleć.