Mine-Vaganti

Dziewiąty film Ferzana Ozpetka (reżesera „Okien” i „Ona, on i ona”) to historia przedstawionego w konwencji komediowej gejowskiego coming outu. Tomasso (przystojny Riccardo Scamarcio) przyjeżdża z Rzymu, gdzie studiuje, do rodzinnej miejscowości, malowniczego Lecce z zamiarem ujawnienia rodzinie swojej orientacji seksualnej. . Ubiega go jednak jego brat, Antonio, który jak się okazuje również jest gejem. Reakcja ojca, który dostaje zawału, sprawia, że Tomasso rezygnuje ze swoich planów i zamiast wrócić do swojego chłopaka w Rzymie, z konieczności zajmuje się rodzinnym biznesem.

„Mine vaganti. O miłości i makaronach” to naprawdę zabawna komedia opowiadająca o reakcji małomiasteczkowej rodziny producentów makaronu na homoseksualizm jednego (a nawet dwóch) z jej członków. Twady ojciec Vincenzo, schowana w domu matka Stefania, siostra Elena, nadużywająca alkoholu ciotka Luciana i babka Oma będą musieli stawić czoła nowej sytuacji i przewartościować swoje drobnomieszczańskie poglądy.

W tle przedstawiona została historia seniorku rodu, babki Tomasso, Omy. Jest ona uznawana w rodzinie za osobę niebezpieczną z powodu swojej szczerości i bezkompromisowości. Kiedy Vincenzo jest w szpitalu, rodzina nie pozwala jej go odwiedzić, z obawy że Oma mogłaby powiedzieć komuś o sekrecie Antonio. Postawa babki Tomasso to rezultat jej wyboru z młodości, kiedy wyszła za mąż za mężczyznę, którego nie kochała. Oma staje się teraz katalizatorem przemian w rodzinie Cantone, stając po stronie miłości i prawdy, a przeciw drobnomieszczańskiej obłudzie. „Nigdy nie pozwól sobie wmówić, kogo masz kochać i kogo nienawidzić. Zawsze ci źle doradzą” – mówi babka Tomasso i jest to przesłanie filmu Ozpetka.

„Mine vaganti” to również kpina ze stereotypów, szczególnie tych dotyczących gejów. Kiedy zmęczony oczekiwaniem na Tomasso jego chłopak Marco wraz z trzema przyjaciółmi zjawia się nieoczekiwanie w posiadłości rodziny Cantone, zostają przyjęci z największymi honorami, a Vincenzo chwali się gośćmi w lokalnym sklepiku. Nikt nie rozpoznaje w nich homoseksualistów, a samotna Luciana próbuje nawet podrywać jednego z młodzieńców. W serii zabawnych sytuacji reżyser udowadnia, że monogamiczność i wierność nie są przypisane konkretnej orientacji seksualnej. Podobnie rzecz ma się z bujnym życiem erotycznym. Rozbuchana seksualność niektórych przyjaciół Tomasso przypomina postawę jego ojca, który oprócz żony ma kochankę, a zakochany Tomasso wybiera podobną drogę jak jego zamężna siostra.

Znajdujący się na granicy kina artystycznego i komercyjnego (był pokazywany na festiwalu w Berlinie, a jednocześnie można w nim odnaleźć elementy typowe dla komedii romantycznej) film Ozpetka jest dziełem dojrzałym pod każdym względem. Ciekawi są nie tylko główni bohaterowie, ale również postaci drugoplanowe, wątkowi głównemu towarzyszą nieszablonowe historie poboczne, a dobry scenariusz dodatkowo wzbogaca muzyka (włoskie, popowe piosenki czerpiące z muzyki ludowej zachwyciły między innymi Madonnę) oraz piękne krajobrazy południowych Włoch. Widzowie, których nie przestraszy homoseksualna orientacja głównych bohaterów, obejrzą uniwersalną historię o odnajdywaniu swojego miejsca w życiu, o tym, że tylko my sami możemy zdecydować, czym jest dla nas szczęście i że nie warto stawać na drodze miłości.

Autor: Bartosz Konstrat