w 1997 roku powstał film, który, chociaż koszmarnie nakręcony i zagrany, niesie fajne przesłanie. Mamy małe miasteczko w środku niczego. Powstaje tam ośrodek dla chorych na AIDS. Mimo, że to lata 90. wszyscy zachowują się, jakby nadal był rok 1950. Co z tego wyniknie?

It’s in the water

Szczególnie, że do miasta powraca Grace, która rozeszła się z mężem, liga kobieca ma pomóc jako wolontariuszki w ośrodku, a na przyjęciu jeden z lokalnych gejów ogłasza, że jego homoseksualność wzięła się z wody.
Mimo teoretycznego potencjału – nie udało mi się uśmiechnąć ani razu. To nie znaczy jednak, ze film trzeba spisać na straty. Oprócz typowego tematu coming outu pokazuje, że w grupie siła. Wspólnie, można zwalczać stereotypy.

Poza tym typowo: kilkoro jawnych gejów, kobieta odkrywająca swoją seksualność, ukryty gej homofob, problemy z rodziną. Nic czego nie widzieliśmy już wcześniej. Nawet przed 1997. Nie mniej – im więcej takich filmów, tym lepiej. Szczególnie, że może przypaść do gustu pewnemu gronu widzów.

Tak czy siak główna bohaterka zadziwiająco ładna (w tej roli Keri Jo Chapman), historia niezbyt oczywista, chociaż dążąca do wiadomego finału. Pamiętając kiedy był kręcony należy docenić podejście i jednak brak aż tylu stereotypów (czy wręcz walczenie z niektórymi) – oczywiście nie licząc tego, że przyszły transwestyta w dzieciństwie bawił się Kenami w sukienkach, lesbijka Barbie, które się całowały, a jej wszyscy chłopacy byli gejami; lokalni geje są malarzami, dekoratorami wnętrz, synami mamuś lub dziennikarzami. Osadzenie historii na tle ośrodka dla chorych na AIDS odbieram bardzo pozytywnie.
Na luźny wieczór film do bezmyślnego obejrzenia jak znalazł.